114 OVER DEN ERESUS ANNlILATCJS HAHN. 



Dit schoone spinnetje, hetgeen ik in Julij 11. aan de leden 

 der Entomologische Vereeniging nog levend heb vertoond , en dat 

 ik gaarne zoo lang mogelijk in het leven had willen behouden, 

 zoowel om het te observeeren , als om het aan andere belang- 

 stellenden te kunnen laten zien, heeft evenwel mijne verwach- 

 ting verijdeld. Alhoewel ik de verblijfplaats mijner spin zoo 

 veel mogelijk naar hare gewoonten had ingerigt, — op den 

 bodem een laagje zand , daarover eene kleine zode met heide 

 (Erica) en eindelijk een droog gaffelvormig rozentakje, — maakte 

 zij slechts enkele losse onregelmatige ragdraden , zonder dat zij 

 er toe kwam, een meer of minder duidelijk web te spinnen. 

 Op geenerlei wijze heb ik haar kunnen voeden ! Van velerlei 

 insekten, die ik haar gaf, nam zij geen enkel tot zich. Zij 

 joeg er niet eens naar, integendeel scheen zij door de aanraking 

 der meesten te worden verschrikt , terwijl er geen in hare 

 enkele ragdraden verward geraakte. Groote en kleine vliegen , 

 alsmede groote en kleine muggen , liet zij geheel onopgemerkt. 

 Ik zocht haar toen allerlei andere kleine insecten , microle- 

 pidoptera, coleoptera, enz. , maar zij raakte geen daarvan aan. 

 Aan meelwormen, gewone regenwormen, stukjes raauw vleesch? 

 waarmede ik andere spinnen wel eens eenigen tijd heb gevoe- 

 derd, schonk zij mede hoegenaamd geen aandacht. Eindelijk 

 deed ik een paar kleine mieren uit mijnen tuin [Myrmica rufa ^ 

 de werksters) in het glas, doch ook dezen bleven onaangeroerd 

 en zag ik die gedurende eenige dagen meermalen in hare on- 

 middelijke nabijheid, zonder dat zij er jacht op maakte. Des 

 te vreemder scheen mij deze onthouding , daar het diertje over 

 het algemeen levendig genoeg was en nu eens hier dan eens 

 elders, steeds met den céphalothorax schuins benedenwaarts , 

 plaats nam op de weinige schuins gespannen ragdraden tusschen 

 de gaffeltjes van het rozentakje, en ook meer dan eens enkele 

 droppels water die ik in de flesch deed , op de gewone 

 wijze, soms gretig, tot zich nam. Zeer langzaam in hare bewe- 

 gingen zag ik haar tot op hel laatst dagelijks meer dan eens 

 van zilplaats veranderen, echter nimmer sprongen nemen, het- 

 geen ik , wegens bare verwantschap met de Attides , dacht dat 



