VAN UEN OOST-INDISCHEN ARCHIPEL. 139 



breed en stomp, en aldaar met zwarte borstels. De halskraag 

 van boven zwartborstelig. Thorax glansloos , blaauwzvvart , met 

 zeer flaauvve wifachtige teekening, uit ecne smalle schoudervlek, 

 eene lijn aan den dwarsnaad en een' smallen zoom legen den 

 achterrand beslaande* de borstzijden met vlekkigen willen weer- 

 schijn; de beharing van den thorax is niet zeer lang, van boven 

 en hoog in de borstzijden zwart, aan de onderste helft der 

 borstzijden wit, even als ook van voren tegen de voorheupen, 

 alwaar zij langer wordt; de lange uitstaande borstelharen vóór 

 de kolfjes zwart. Schildje zwart, aan den voorzoom witachtig 

 bestoven, tegen den achterrand met zwarte borstels. Achterlijf 

 zwart met blaauwpaarschen melaalglans en een witachtigen zoom 

 ter wederzijde aan de insnijdingen; de beharing kort en zwart; 

 in de zijden van eiken ring een of twee zwarte borstels; de 

 eijerbuis zoo lang als de beide voorgaande ringen, kegelvormig. 

 Poolen glanzig blaauwzwart; de voorste heupen met witten 

 weerschijn; de dijen, allhans de achterdijen, iets verdikt; be- 

 haring der heupen , dijen en scheenen wil , doch hier en daar 

 met zwarte haren vermengd; zwarte borstels bevinden zich 

 bovendien aan de scheenen en larsen ; aan de voorpoolen hebben 

 de binnenzijde der scheenen en de onderzijde der larsen een 

 oranjekleurigen haarglans; aan het eind der achterscheenen en 

 onder tegen de achlertarsen is een dergelijke, doch nnnder 

 duidelijke haarglans. Kolfjes beenwit, met bruinen steel. Vleu- 

 gels (PI. 9, fig 10; aan de worielhelft glasachtig, aan de spits- 

 helfl vrij krachtig bruin ; de bruine kleur vult bijna de geheele 

 eerste cubitaal-cel en de discoidaal-cel; de wortel der vierde en 

 vijfde achtercel is daarentegen glasachtig. 



Batjan (Bernstein). 



De korte diagnose en vrij onvolledige beschrijving, door Dole- 

 schall van Laphria fUeekeri gegeven (iNaluurkundig tijdschrift 

 voor iNederlandsch Indie, VII, biz. 88, n'. 25), is moeijelijk op 

 de door mij beschreven soorten toe te passen. L. Rleekeri heet 

 ^i a eneo- viridis ^ melaUice splendens » en kan daarom volstrekt 

 niet P. slitjmosa zijn, welke hoogstens op het achterlijf een zeer 

 llaauwen melaalglans heeft. Evenmin kan P. semi/uscn gezegd 



