1Ö0 BIJDRAGE TOT DE KENNIS DER ASILIDEN 



worden een sterken metaalglans te bezitten , doch deze heeft 

 bovendien de spilshelft der vlengels krachtig bruin , terwijl 

 Doleschall in de diagnose van Bleekeri zegt: «a/ü extus purum 

 infuscatis > . 



III. Laphria Meig. 



In dit geslacht bhjven al de Laphrinen vereenigd, welke op 

 de Europische vornnen gelijken. Het zijn voor het meerendeel 

 stevige, sommigen zelfs groote soorten. De kop is meest een 

 weinig breeder dan de thorax; het aangezigt in den regel van 

 onderen duidelijk gewelfd, met een digt gevulden knevelbaard; 

 de thorax is matig gewelfd , eirond , gewoonlijk vrij digt behaard ; 

 het achterlijf breed en dik, in i naar achteren iets versmald, 

 met duidelijk uitstekende genitaliën ; in ? is het stomp geëindigd , 

 met zeer korte eijerbuis; de pooten zijn stevig, meestal lang en 

 digt behaard; de dijen, althans de achlerdijen, bij vele soorten 

 iets, maar toch niet zeer in 't oog vallend verdikt; de achter- 

 dijen een weinig langer dan de voorsten. Vleugels groot en 

 breed, langer dan het achterlijf; de subcostaal-cel loopt aan 

 haar uiteinde spits toe; de eerste achtercel is aan hare uitmonding 

 geopend, ofschoon soms een weinig vernaauwd. 



Mij zijn 29 soorten uit den Oost-Indischen archipel bekend, 

 waaronder verscheidene groote en prachtige; er zijn daaronder 

 slechts 9, die reeds vroeger beschreven waren, als: Reinwurdiii ^ 

 Yulcanus , aUernuns en scapularis van Wiedemann ; gigas , flavi- 

 fticies ., luleipennis en notabüis van Macquart en obliquistriga 

 van Walker; met de overige 20 kan ik geen der bestaande be- 

 schrijvingen in volkomen overeenstemming brengen. 



De mij bekende soorten kunnen op de volgende wijze onder- 

 scheiden worden: 



a. De dwarsader , welke de discoidaal-cel 

 en die welke de vierde achtercel sluit, 

 loopen in verschillende rigting en zijn 

 met elkander verbonden door eene 

 dwarsader, die ongeveer even lang is 

 als de eerstgenoemde b. 



