256 BIJDRAGE TOT DE HENNIS DER ASILIDFN 



bruin, aan den voorrand het donkerste, aan den achterrand bij 

 den wortel een weinig helderder. 

 Een Î van Gitolo (Forsten). 



Xll. Ommatius 111. 



Reeds vóór vele jaren werd dit geslacht door lUiger gegrond 

 op de exotische Asüus-soovten^ die zich door den van onderen 

 gekamden of gevederden sprietborstel onderscheiden, Zooals het 

 thans, door de afscheiding der beide vorige geslachten, beperkt 

 is, zijn de kenmerken als volgt. De kop is zoo breed als de 

 thorax of ten hoogste een weinig breeder; het aangezigt naar 

 onderen verbreed, slechts matig, soms in 't geheel niet gewelfd; 

 het derde lid der sprieten loopt spits toe en is ten hoogste zoo 

 lang als de beide eerste leden te zamen ; de van onderen fijn 

 gevederde eindborstel is dubbel zoo lang als de sprieten; het 

 achterlijf is slank, cylindrisch of eenigszins platgedrukt; de 

 nianneUjke genitaliën zijn meestal minder ontwikkeld dan bij de 

 overige Asilinen, de eijerbuis gewoonlijk verborgen; de poolen 

 zijn meestal slank, de dijen weinig of niet verdikt; de vleugels 

 hebben slechts twee cubitaal-cellen ; de cubitaal-vork is langge- 

 rekt; de vierde achlercel en de onderste wortelcel steeds ge- 

 sloten en gesteeld , de overige achtercellen allen geopend. 



Mij zijn zeventien soorten uit den Oost-Indischen archipel be- 

 kend geworden ; zij laten zich op de volgende wijze onderscheiden : 



a. Aangezigt breed, van onderen bijna zoo 

 breed als de dwarsdoorsnede der oogen ; 

 middendwarsader zeer scheef geplaatst ' 

 (grootere sooten van 7—12 lin.) . . . . b. 



Aangezigt smal, op de grootste breedte 

 gewoonlijk veel minder dan de helft van 

 de dwarsdoorsnede der oogen ; midden- 



' Bij O. tuffusiiS is de middendwarsader ook eenigszins scheef geplaatst ; de geringe 

 grootte (slechts 4 lin.) en het smalle aangezigt zal echter al dadelijk aanleiding 

 geven om deze soort in de tweede afdeeling te zoeken. 



