162 



zelfde traanklior van den mensch levert plotseling , bij aandoe- 

 ningen , vele malen meer vochts , dan weinige oogenblikken 

 vroeger. Ik haast mij echter , te herinneren , dat de rupsen 

 zeker aan minder zcnuwinvloeden zullen onderhevig zijn , dan 

 Avij. 



Beschouwen wij de spintuigen zoowel op zich zelve als in 

 hunne ligging in het ligchaam des diers. Gemakkelijker zal 

 men zich van een en ander cene goede voorstelling maken , als 

 wij hierbij wijzen op de naauwkeurige afbeeldingen van mijne 

 praeparaten door den amanuensis S. Berghuis vervaardigd. 



Fig. 1 en 2 zijn spintuigen van eene rups , die nog niet 

 gesponnen heeft , doch waarschijnlijk niet ver van den spintijd 

 verwijderd was. De gelegenheid heeft mij ontbroken een voor- 

 werp te onderzoeken , dat op het punt was van te zullen spin- 

 nen of er pas mee begonnen had. 



Hel beneden gedeelte , a — b , toont de kronkelingen van 

 het orgaan zoo als zij , zeer in een gewrongen , in de rups la- 

 gen , het bovenste tot aan den kop , c , is een weinigje uit- 

 gerekt. Het ontlastings kanaal , dat wij eenvoudig de b^ris zul- 

 len noemen, c — c' , is niet regt, maar heeft eenige ludsvor- 

 mige bogten. Het benedenste , blinde uileinde van het orgaan is 

 in fig. 1 niet zigtbaar. Dit gedeelte loopt terstond , fig. 2 , in 

 het uitgerekte orgaan bij g in hel oog. Tol ƒ is het spintuig 

 iets dunner , dan het opvolgende gedeelte tol omstreeks e , ter- 

 wijl aan de dunnere top d de buis ontslaat Als wij alle bog- 

 ten konden regt buigen ') , dan zou de spintoestel ten minsten 

 viermalen de lengte van de rups bedragen. 



1) Men kan dit niet doen niet voorwerpen , die ecnigen tijd op spiritus 

 bewaard zijn. Ik wilde tot vergelijking de spintuigen van eenige rupsen 

 van B. Mori praeparecron , docli deze waren na ren Lmgor vertoef in spiri- 

 tus onbruikbaar, omdat de tot eenc digle bro/.c massa gestolile inlioud elke 

 aanraking onmogelijk maakte. 



