139 



nen komen, dat in het cf die soort te herkennen is; de meest 

 onderscheidende kenmerken toch, zoo als de gedeeltelijk roodgele 

 pooten en de korte vleugels , worden door Meigen vermeld ; doch 

 door hem worden de voordijen en scheenen in vorm kortweg 

 gelijk gesteld aan die van Th. pidris, waarmede ze wel door de 

 verdikking en de tandachtige uitsteeksels eenige overeenkomst 

 hebben, doch waarvan zij bij eene naanwgezette vergelijking 

 toch vele afwijkingen uple veren. ' Van Macquart's beschrijving 

 van Cheligasler Leachiï behoef ik niet te spreken, omdat deze, 

 als gewoonlijk, te kort en te onvolledig is, om eenige zekerheid 

 te geven. Zetterstedt's beschrijving van Sepsis Leachïi in zijne 

 Insecta lappunica (bl. 748 n". 2) behoort tot eene andere soort, 

 Th. Falletd Staeg. , gelijk later in de Diptera Seanäinaoiae door 

 hemzelven is erkend. — Daarentegen is Zetterstedt's beschrijving 

 van Sepsis Leachii, in de Diptera Scand. (VI. blz. 2293 n". 10) 

 over 't geheel wel toepasselijk op mijne Th. curvipes , vooral in 

 de kleur der pooten en de kortheid der vleugels , maar hij spreekt 

 van slechts een, dus niet van een dubbelen, tand aan de 

 onderzijde der voordijen </ , en ofschoon zijne beschrijving zeer 

 uitvoerig is, zwijgt hij geheel van de kromme voor- en achter- 

 scheenen (/ , even als van de bijzondere beharing, die aan de 

 laatsten te zien is. »Schiner's beschrijving eindelijk van Themira 

 Leachii {Fauna austriaca II. blz. 182) past nog minder dan die 

 van Zetterstedt; daarin worden, even als door Meigen, de voor- 

 pooten cT met die van putris vergeleken , en wordt gesproken van 

 een haakvorraig doorntje onder aan den wortel der voordijen, 

 dat ik niet vind, want de borstel, daar ter plaatse bij mijne 

 soort aanwezig, verdient den naam van doorntje niet; terwijl de 

 stompe doorn, die in putris zich vóór het midden der dijen be- 

 vindt, volgens Schiner bij Leachii puntig zou eindigen: bij mijne 

 voorwerpen zie ik vóór 't midden geen' eigenlijken doorn, maar 

 een weinig voorbij 't midden een' dubbelen tand, waarvan de 

 eene vooral spits toeloopt. Overigens zwijgt Schiner, en dit is 



A'ergelijk mijne fig. 3 en 12. 



