DE INLANDSCHE BLADWESPEN. O 



um dergleichen auf den Birnbäumen aufzusuchen, und fand sie sehr 

 häufig." Ware ik zoo gelukkig geweest dan had ik stelUg eenige 

 moeite aangewend om de plaats te vinden waar het eitje door de 

 moeder gelegd wordt en had die waarschijnlijk wel of in den rand 

 van het blad of in den bladsteel aangetroffen. Volgens de Geer zijn 

 de eitjes ovaal en geel, aan de eene zijde wat spitser en van onder 

 een weinig platgedrukt. 



Üe jonge larve gelijkt -t^olkomen op de ouderen, uitgenomen de 

 grootte. Voor de laatste vervelling is de larve ongeveer 1 cm. lang, 

 sepiabruin of bijna zwart van kleur, zeer glanzig en vettig op het 

 gezigt, veel dikker aan den voor- dan aan den achterkant, zoodat 

 zij sterk op een verschen druppel noordsche stokteer gelijkt; beweegt 

 zij zich echter, dan waant men een klein slakje te zien. 



Haar kop, geheel door de beide voorste ringen als door een kap 

 bedekt (fig. 3) , is alleen te zien wanneer men het dier op den rug 

 legt; bij is ovaal, langer uitgerekt dan gewoonlijk bij bladwesplarven, 

 glanzig zwart met twee ronde plekken, waarin de oogen staan en 

 daaronder bruingeel gekleurd. De zes korte borstpooten, die van 

 dezelfde kleur zijn als de rug, staan in twee rijen zeer wijd uiteen, 

 zij zijn kort en dik, eenigzins gedraaid en aan het einde van een 

 scherp klaauwtje voorzien (fig. 4). De overige pooten zijn onder 

 den buik verborgen en nagenoeg onzigtbaar doordien zij in de huid 

 worden teruggetrokken. De huid van den buik is niet met zwart 

 slijm bedekt, maar feuille-mortc van kleur. Reaumur zegt dat deze 

 larven de zwelling van het voorste deel van het ligchaam ook op het 

 midden kunnen overbrengen; ik heb dit nimmer gezien en twijfel 

 er aan. 



Over dag zitten de larven zeer stil; des avonds en des nachts be- 

 wegen zij zich langzaam en eten dan het boveu-parenchym der bla- 

 deren af, 't geen zeer leelijke bruine plekken veroorzaakt, gelijk aan 

 die welke wij in kleuren op onze plaat hebben voorgesteld. 



Na de laatste vervelUng zijn de diertjes bewegelijker en kruipen 

 meer heen en weder. Zij missen dan het zwarte slijmerige en zurig 

 wrang riekende exsudaat en zijn, gelijk figuur 5 het voorstelt, rim- 

 pelig, kaal, vooraan goudgeel en verder op feuille-morte , iets don- 

 kerder op den rug dan op den buik. De kop is goudgeel met de 

 oogen in ronde zwarte plekken en de monddeelen bruin. De zes voor- 

 pooten zyn lichtgeel van kleur; en de zeven paar buikpooten zijn 

 nu, alhoewel klein, duidelijk te zien. Waar het ligchaam bruin is, 



