4 DE INLANDSCHË BLADWESPEN. 



herkent men de ringen aan de lichtgekleurde achterzoomen. De anus- 

 klep is breed en van eenige haartjes voorzien. 



Zij blijven nu slechts zeer korten tijd meer op de bladeren, kunnen 

 zich op die oppervlakte niet goed meer vasthouden, vallen op den 

 grond en beginnen aldaar dadelijk zand- of aardkorrels met spinsel 

 aan een te hechten en zich zoo een coconnetje te bereiden, dat 

 kleiner is (fig. 6) dan hun uitgerekt ligchaam was, zoodat zij 

 daarin zeer krom liggen. In dit cocon brengen zij den winter door 

 en komen eerst in Juli) of misschien op het eind van Junij tot ver- 

 popping. Het popje heb ik niet gezien. Gorski zegt dat het wit is , 

 Voet teekent het af met bijna dezelfde kleur op kop en borst, als 

 de wesp vertoont, doch met groen abdomen. De laatste zal het 

 popje gezien hebben een of twee dagen voor het uitkomen der wesp. 



Deze is (zie fig. 7) niet langer dan 7 mm., met eene vlugt 

 van niet meer dan 12; gezet van statuur en vooral breed in het 

 abdomen. De kleur is glanzig zwart, bij sommige voorwerpen min 

 of meer paarsachtig. Er is cene zeer korte, fijne, grauwz warte be- 

 haring op den kop, den thorax en aan de spits van het achterlijf. 

 De kop is niet breeder dan het borststuk, maar boven op als ge- 

 zwollen, zoodat de schedel en de rand achter de oogen ietwat uit- 

 puilen. De oogen zijn groot, perpendiculair-ovaal, bruin en onbehaard. 

 De bijoogjes hebben een' rooden gloed; het voorste staat in een lang- 

 werpig putje van het voorhoofd. De sprieten , die bij het levende dier 

 in voortdurende beweging zijn, bestaan uit 9 leedjes, wier vorm en 

 relatieve lengte uit fig. 10 blijken kan; zij zijn zwart en microscopisch 

 behaard. De monddeelen zijn mede zwart; de bovenlip is sterk be- 

 haard; een der ouderkaakvoelers heb ik bij fig. 11 afgebeeld. 



Het borststuk is veel breeder dan hoog, glanzig zwart, op den 

 rjig met diepe naden en bruine ruggekorreltjes. De vleugels zijn iet- 

 wat berookt, doch tevens iriseerend, met zwarte aderen en eenen 

 iets donkerder d warsband onder het stigma. Het aderbeloop is dat 

 der Selandrien; gewoonlijk hebben de achtervleugels 2 middelcellen, 

 doch deze ontbreken wel eens. Het achterlijf is breeder dan de thorax, 

 bij de levende voorwerpen die geene eijeren hebben gelegd blazig 

 bol, bij de overigen en vooral bij de dooden, die gedroogd en uit- 

 gezet bewaard worden, ingevallen. De pootjes zijn matig lang en 

 gezet, zwart van kleur behalve de knieën, scheenen en het begin 

 der tarsen aan de beide voorste paren, welke deelen eene vuilbruine 

 kleur hebben. 



