DE INLAIfDSCHE BLADWESPEN. ^ 



eenigermate te gelijken op de afbeelding van Zaddach en heeft nog 

 niet anders dan zwarte versieringen op het gele en geelgi-auwe lijf. 

 Na de laatste vervelling is zij echter een zeer sierlijk insect (verg. 

 fig. 6), iets langer dan 2 cm. en dikker dan NematusAaxven van 

 die lengte gewoonlijk zijn. De kop is in den omtrek cirkelvormig, 

 van voren vrij plat, zeer glanzig donker staalblaauw, bijna zwart. 

 Van dezelfde kleur zijn de zeer krachtige borstpooten, wier geledin- 

 gen lichtgrijs zijn en die aan het laatste lid groote klaauwen en 

 zuigballen vertoonen. De eerste ring van het lijf is geel , de volgenden 

 zijn lichtgeel, tot de laatste die weder dojergeel is. Over den rug 

 van 2 tot 11 loopen zes dunne staalblaauwe verhevene lijnen die in 

 de geledingen afgebroken zijn en bovendien nog tweemaal door dwars- 

 plooijen op elk segment (zie fig. 7). In de zijden van de 3 eerste 

 leden ziet men eene staalblaauwe vlek boven eiken poot, waarvan 

 de eerste slechts een stip is. Er zijn 6 paar groene buikpooten, die 

 aan de buitenzijde een staalblaauw vlekje dragen; daarboven, in de 

 zijde ziet men eerst een scheef ovale staalblaauwe wrat en daarboven 

 twee scheef staande zwarte punten. De anusklep is staalblaauw, 

 zwart behaard. De beide achterpooten zijn dojergeel, zonder vlekken. 



Het cocon is dubbel; het buitenste is van vrij grof netwerk, vrij 

 stevig, lichtgrauw, met ingeweven zandkorrels; het binnenste dat 

 veel korter is, bestaat uit een fijner, meer zijdeachtig weefsel (zie 

 fig. 8 en 9). 



De wesp is bijna 1 cm. lang en dus grooter dan de andere inland- 

 sche blaauwe Hylotomen, zeer glanzig, staalblaauw met zwarte 

 sprieten en palpen. De bovenvleugels zijn zeer donker met staal- 

 blaauwen gloed en zwarte aderen; alleen naar den buitenrand zijn 

 zij eenigzins lichter; de ondervleugels zijn niet zoo donker en hebben 

 weinig of geen blaauwen glans. De 2^ terugloopende ader stoot geheel 

 of bijna op de 2"^ dwarsader der cubitaal-cellen (zie fig. U) en de 

 3* dwarsader is sterk naar buiten gebogen. De mannelijke sprieten 

 (fig. 13) zijn vrij lang en aan de voorzijde borstelig behaard; de 

 vrouwelij ken zijn ietwat knodsvormig en glad (fig. 12). Het eind van 

 het vrouwelijke achterlijf ziet men bij fig. 14 voorgesteld. 



Dat deze bladwespsoort in het oosten van ons land voor de berken 

 gevaarlijk schijnt te worden , hebben wij reeds gezegd , in het westen 

 en zelfs in het midden des lands is zij nog niet waargenomen. Het 

 is zeer mogelyk dat zij even als de voor 20 jaren onbekende en nu 



