t)E INLANDSCUE BLADWESPËIf. 19 



ring telt men zeven rimpels. Er zijn 22 pooten; de zes borstpooten 

 zijn van kleine bruine klaauwtjes voorzien. 



Meestal zaten de larven regt uitgestrekt , met den kop naar beneden. 



Mijne Rotterdamsche larven kropen den 17^° en 18*° Juli) in de 

 aarde , waar zij een zeer stevig , pergamentachtig bruin cocon ver- 

 vaardigden, inwendig zeer glad, uitwendig met aardkorrels bezet 

 (zie fig. 4). 



Het popje was groenachtig geel , glanzig met bruine oogen (zie fig. 5). 



Op den 1"° Aug. daaraanvolgende kwamen 1 mannelijke en 2 

 vrouwelijke wespen te voorschijn. 



Uit mijne beide waarnemingen volgt dat er twee generatien zijn 

 in het jaar, waarvan de eene slechts 14 dagen, de andere bijna 9 

 maanden noodig heeft ter verandering van larve in imago. 



De wesp, die eene zoo groote overeenkomst heeft met Sclandria 

 serva F., dat zij in de meeste verzamelingen wel onder dien soorts- 

 naam zal geplaatst zijn, heeft behalve hare bijzondere grootte 

 (9,5—10,8 mm.) nog eenige andere punten van verschil. Zij is glan- 

 zig dojergeel, met den kop, de sprieten, den thorax, behalve den 

 bovenrand van den prothorax, de schouderdeksels en plekken in de 

 zijden onder de vleugels, zwart. De kop en het voorste gedeelte van 

 den thorax-rug zijn met korte bruine haartjes bekleed; de oogen zijn 

 donkerbruin, even als de ocellen. De palpen zijn geel, alsmede de 

 zoom der bovenlip, die bovendien met goudgele haartjes is bezet. 

 De leedjes der sprieten zijn scherper aan de spits afgezet, dan bij 

 Serva. Het achterlijf van het mannetje is meer oranjekleurig dan 

 dat van het wijfje; dat van het laatste vertoont op den rug om de 

 driehoekige insnijding der chitinhuid drie bruine vlekjes in een' drie- 

 hoeks-vorm; het mannetje daarentegen heeft eene serie van zwarte 

 streepjes op den rug van het achterlijf, gelijk zulks uit mijne figuur 

 6 te onderkennen is. Behalve de basis der voorheupen zijn de pooten 

 geheel geel; bij het mannetje echter soms ook de uiterste basis der 

 andere pooten zwart. Van de basis tot op een derde zijn de vleugels 

 geel met gele aderen , verder op doorschijnend en iriseerend met zwarte 

 aderen. Het stigma is bruinzwart met den onderrand geel. Kenmerkend 

 voor de soort is het dat de tweede terugloopende ader of interstitiaal 

 is, of wel zelfs in de tweede cubitaal cel uitmondt (zie fig. 9 boven)', 

 terwijl bij Serra deze ader altijd in de derde cubitaal-ccl uitloopt. 

 Bij deze van ouds bekende soort loopt zij nog verder van de binnen- 

 grens der derde cubitaal-cel in die cel nit, dan het bencdengcdeelto 



