LXXIV VERSLAG. 



„Immers sedert ik het presidium iiederlegde, zijn vele jaren ver- 

 loopen en op mijnen leeftijd telt dit veel, zoodat het niemand vreemd 

 zal voorkomen indien ik heden ook huivering te kennen geef en 

 twijfel of mijne schouders nog wel kracht genoeg hebben voor de 

 taak, die ik weder ga aanvaarden. Toen dezen zomer onze president 

 Mr. W. Albarda het stellige besluit te kennen gaf om het voorzitter- 

 schap en tevens het Hdmaatschap van het Bestuur neder te leggen, 

 viel de keuze der overige leden van het Bestuur op mij en ik ge- 

 voelde mij daardoor gevleid, zoodat ik misschien te vroeg mijne 

 adhaesie gaf aan het besluit. Toen in de vergadering de mededeeling 

 daarvan geschiedde, was het mij aangenaam de blijken van bijna 

 algemeene sympathie te mogen opmerken en het is voornamelijk 

 daardoor gesterkt, dat ik de eervolle taak wederom aanvaard om 

 eenige der volgende vergaderingen te leiden en aan het hoofd van 

 uw bestuur plaats te nemen. Weest overtuigd , mijne Heeren , dat 

 ik even als vroeger mijne beste krachten zal wijden aan de belangen 

 onzer bloeijende Nederlandsche Entomologische Vereeniging. 



„ Ondertusschen, mijne Heeren, kan niemand meer dan ik betreuren 

 dat onze Voorzitter Albarda zich door overwegingen van bijzonderen 

 aard , gegrond op familie-omstandigheden en het verwijderd zijn zijner 

 woonplaats van het centrum onzer bijeenkomsten, genoodzaakt heeft 

 gezien, het bestuur onzer Vereeniging te verlaten. Zijn ijver voor 

 den bloei van ons Genootschap toch is gedurende de jaren van zijn 

 presidentschap voortdurend gebleken, niet alleen uit hetgeen hij zelf 

 daarvoor heeft verrigt, maar ook door de vele besluiten die op zijn 

 initiatief genomen zijn. Ik behoef U slechts te wijzen op de subsidie 

 die wij van de Regeering genieten en die wij schier geheel aan zijne 

 bemoeijingen te danken hebben, aan de maatregelen omtrent het tijd- 

 schrift en zoo vele andere zaken in die jaren tot stand gekomen. 

 Het Bestuur heeft zich dan ook verpligt gevoeld hem schriftelijk den 

 dank te betuigen dien het voor al zijn sti'even en werken gevoelde en 

 is daarmede zoo ik vertrouw de tolk geweest van uw aller gevoelens. 



In de Zomervergadering reeds moesten wij zijn bijzijn missen, 

 maar hoeveel te treuriger worden wij gestemd, wanneer wij daaraan 

 gedenken dat hij , die onze laatste bijeenkomst leidde en die toen nog 

 zoo vol levenskracht scheen, nu reeds aan zijne betrekkingen en 

 ons Genootschap ontrukt, de sombere vallei des doods ingetreden 

 is. De goede, hartelijke, gemoedelijke Lewe is ons ontvallen. Zeker, 

 mijne Heeren, weinig tijdingen hebben mij zoo getroffen als die van 



