LEPIDOPTERA TAX CELEBES. 115 



wortellielft van eel 2 en 3 geelbruin. Verder ziet men in eel 

 4, 6 en 7 bijna geheel onbeschubde veegjes, zoodat de voor- 

 vleugels voor eenc I'sijchiiie vrij bont zijn. De aclitervleugels 

 en het achterlijf zijn ongeveer eenkleurig zwartbruin; ook de 

 onderzijde, die alleen de bijna geheel onbeschubde veegjes der 

 voorvleugels en eenige geelbruine vlekjes op hunnen achter- 

 rand vertoont. De buik heeft eene lichte middenlijn. De korte 

 pooten hebben zeer lang behaarde dijen en scheenen, zoodat ik 

 van de sporen niets zien kan. 



Voorvleugels met twee, op twee derden ineenvloeijende bin- 

 nenrandsaderen. Ader ld zendt 3 of 4 zeer fijne en daardoor 

 moeijelijk zigtbare zijtakken naar den binnenrand. Middeucel 

 tot op de helft zeer smal, dan de randen uiteenwijkend en 

 deze tweede helft door twee langsaderen gedeeld, op een derde 

 en de helft; de dwarsader aan het eind der bovenste geknakt. 

 Ader 2 en 3 komen uit den binnenrand en staarthoek der mid- 

 dencel, 4 en 5 ontspruiten gesteeld boven haren staarthoek; 

 6 uit twee derden, 7 en de steel van 8 en 9 uit de spits der 

 dwarsader, 8 nog in den achterrand, 9 in de spits uitloopende , 

 10 en 11 uit de middencel, in den voorrand; ader 12 vrij. 



Achtervleugels met negen aderen , de drie vrije binnenrands- 

 aderen voor één gerekend. Deze overtallige negende ader be- 

 staat uit een' zijtak der voorrandsader, die bovendien nog door 

 een dwarsadertje met ader 7 is verbonden (zie fig. 6«). Vleu- 

 gelhaakje lang. 



De heer Piepers teekent over deze soort het volgende aan: 



„Zeer algemeen vindt men op verschillende plaatsen van het 

 lage land, zoo als te Mangkasar en te Bonthain de groote zak- 

 rupsen op de bladeren van allerlei planten , o. a. op die van een 

 op het zandige strand kruipenden Cotivolvnliis, op die van Wa- 

 rodaul {ParUiiim liliacouin Wil.), Manga [Mamjifera indica L.), 

 Kapok {Gossaiììpiiììis alba Hmlt.) en zelfs in menigte op de 

 naalden der Tjemara {Casuainna equiscüfolia). In het laatste 

 geval zijn de zakken met een aantal verdroogde naalden be- 

 kleed. Indien de rups zich echter op andere gewassen, die 

 eigenlijke bladeren bezitten, ophoudt, vertoont zich de zak als 

 een glad, perkamentachtig, naar het ondereinde dun toeloopend 

 peperhuis. De daarin levende rups schijnt, te oordeelen naar 

 het gedeelte van haar bovenlichaam dat zij te zien geeft, 



