BIJDRAGE TOT DE KENNIS DER APIONIDEN 



Jlir. Dr. Ed. EVERTS. 



De Apioniden^ in Neclerhind slechts door het eenige Europeesche 

 genus Apion vertegenwoordigd , maken cene zeer kennelijke groep uit 

 van de familie der Snuitkevers {Curculioiiitiac). 



De vormen van het genus Apuin zijn zoo karakteristiek, dat zij 

 zeer gemakkelijk van hunne aanverwanten zijn te onderkennen. 



De kop is achter de oogen min of meer verlengd ; de snuit óf lang 

 en dun óf kort en dik, min of meer gebogen, cilindervormig, bijna 

 recht of gebogen , zeldzamer naar het uiteinde wigvormig of elsvormig 

 toegespitst, somwijlen nabij de inplanting der sprieten verdikt. De 

 sprieten zijn even als bij de Atlclahuifie , nimmer knievormig gebogen, 

 draad vormig, dun, bij de mannetjes soms de eerste leden verdikt; 

 de scapus is van verschillende lengte, de funiculus bestaat uit 7 

 leden , de clava uit 4 en is daarenboven toegespitst ; zij zijn op ver- 

 schillende plaatsen ingeplant óf onmiddellijk aan de basis, óf nabij 

 den wortel óf nagenoeg in 't midden , hoogst zelden voorbij het midden 

 van den snuit. 



Oogen een weinig uitpuilend. Halsschild cilinder- of kegelvormig', 

 schildje uiterst klein. Dekschilden gewelfd, ovaal, ei- of pcervormig, 

 soms eenigszins verlengd, of naar achteren verbreed, het achterlijf 

 geheel omvattend. Eerste en tweede ring van het achterlijf min of 

 meer vergroeid. De tarsus is tamelijk breed, het derde lid twee- 

 lobbig. 



Het zijn kleine, hoogstens 4 of 5 mm. lange, gevleugelde diertjes, 

 wier lichaam meestal onbehaard is, soms fijn behaard, zeldzamer 

 van dichte Avitte schubachtige beharing voorzien. De dekschilden zijn 

 gewoonlijk zwart, blauw, groen, bronskleurig, rood of bruinachtig, 

 al of niet eenkleurig. 



Het onderzoek der monddeelen blijft altijd eeue groote moeielijk- 



