134 



BIJDUAGE TUT DE KK>'>ilS BEU APIOXIDEX. 



heid, tengevolge der geringe grootte en het verborgen zijn dezer 

 deelen. De mededeellngen, daaromtrent door Gerraar en Kirby gegeven , 

 zijn naar mijn oordeel niet geheel juist. 



Even als bij alle overige Curculioniden , ontbreekt de bovenlip, 

 terwijl de voorrand van den snuit de monddeelen nagenoeg aan de 

 bovenzijde bedekt. 



De bovenkaken zijn bijzonder hard, hoornachtig, 

 zeer krachtig gebouwd en van drie tandjes voorzien , 

 waarvan de middelste de grootste is (zie nevensstaande 

 figuur). De onderkaken daarentegen zijn vliezig en lob- 

 vormig verbreed, welk lobvormig aanhangsel langs 

 den buitenrand twee rijen stevige borstelharen draagt ; 

 bovendien zijn zij voorzien van een korte onbewegelijke palp, uit twee 

 leden bestaande, gelijk in de tAveede figuur is aange- 

 duid. De mededeeling van genoemde schrijvers, dat 

 deze palp uit 3 leden bestaat is m. i. bepaald onjuist. 

 De onderlip laat zich niet gemakkelijk herkennen, 

 doch na vele preparaten vervaardigd te hebben , kom 

 ik tot het volgend resultaat. De kin die hard en 

 hoornachtig is, draagt aan de binnenvlakte de zeer vliezige tong en is 

 daarmede volkomen vergroeid. Aan weerszijden draagt 

 de tong lange wimpers en aan den bovenrand twee 

 bewegelijke pal pen, welke ongetwijfeld uit een enkel 

 lid bestaan (zie de derde figuur). Hoe Germar en 

 Kirby meenen dat deze palpen uit drie leden be- 

 staan, is mij onverklaarbaar. 



In de afbeeldingen door Germar en Kirby gegeven ziet men tus- 

 schen de palpen der onderlip een bundel haartjes te voorschijn komen. 

 Dit beeld geeft ongetwijfeld tot eene onjuiste voorstelling aanleiding; 

 deze haartjes bevinden zich, zoo als ik reeds gezegd heb, aan weers- 

 zijden van de tong, doch bij het prepareeren in het 

 een of ander insluitingsmiddel, kleven zij te zamen 

 en vormen zoodoende een penseelvormig gedeelte tus- 

 schen de palpen. (Zie de nevensstaande vierde figuur). 



De sexueele verschillen zijn zoo duidelijk dat men, 

 zoo als J. Walton het uitdrukt, zonder de soort te 

 kennen , in de meeste gevallen dadelijk over de sexe kan oordeelen. 

 Pe mannetjes onderscheiden zich van de wijfjes door hun veel korterei^ 



