BIJDRAGE TOT DE KENNIS DER APIONIDEN. 149 



Deze soort, welke door Wencker als variëteit van de vorige wordt 

 beschouwd, onderscheidt zich door de zeer dichte beharing, waardoor 

 het geheele dier grijs schijnt; het halsschild is fijner bestippeld, de 

 dekschilden zijn zelden blauwachtig, meestal groen- of zwartachtig. 



Lengte dezelfde. 



De larve is beschreven door Heeger in de Sitzgsb. Wien. Ac. XXIV 

 1857, p. 317, t. 2. 



Ik vond twee exemplaren in de Scheveningsche duinen in Juli, 

 naar ik meen op Lappa. 



9. APION PENETRANS Germar. 



Gerra. Mon. II, p. 244, t. 2, fìg. 11, j; 12 e?. — Wenck. Mon. p, 

 134. — Miller, p. 15. — Redt. Faun. austr. p. 287. 



Deze soort heeft veel overeenkomst met Carditonim , doch is onmid- 

 dellijk te herkennen aan het gemis van den tand aan wederzijde van 

 den snuit. Overigens zwart, lang en smal, niet zeer dicht fijn neer- 

 liggend behaard. Snuit sterk gebogen, lang. Halsschild sterk en zeer 

 dicht bestippeld. Dekschilden zwart of met blauwachtigen weerschijn, 

 zelden groenachtig, met sterke stippelgroeven en smalle tusschen- 

 ruimten. Pooten zwart. 



Het t? is kleiner dan het 2. 



De larve is beschreven door Frauenfeld in de Vcr/i. Zool. Bol. Ver. 

 Wien. 1866, p. 965. 



Lengte 3 — 3| mm. 



Volgens Wencker wellicht op Lappa major. 



Tot nog toe uiterst zelden in Nederland waargenomen: bij Utrecht 

 in Juli (Groll) , bij Middelburg in Maart (G. v. Wijk) en bij de Steeg 

 in Augustus (Everts). 



10. APION CAULLEI Wencker. 



Wenck. Ann. Fr. 1858. Buil. p. 21a; Mon. p. 135. — Redt. Fn. 

 austr. p. 295. 



Gelijkt veel op Penetrans, doch is sterk aschgrauw behaard; de 

 snuit even lang als kop en halsschild te zamen, aan de basis boven 

 de inplanting der sprieten verdikt. Halsschild korter dan bij Pene- 

 trans, bestippcling sterk doch meer verspreid. Dekschilden korter dan 

 bij Penetrans, leikleurig of eenigszins blauwachtig, met zeer diepe 

 stippelgroeven. 



