BIJDUAQE TOT DE KENNIS DEB APIONIDEN. 153 



18. APION FLAVIMANUM Gyll. 



Gyll. Schh. 1. e. 1, p. 276. — Wenck. Mon. p. 147. — Redt. 

 Fn. austr. p. 289. 



Syn.: picicornc Steph. Mon. 1839, p. 257. 

 rufomanum Dej. Cat. 1 ed. p. 81. 



Var.: lorqualnm Wenck. Mon. p. 148. 



Zwart, behaard; snuit dof, aan de basis een weinig bultig, even 

 lang als kop en halssehild te zamen, gebogen, gechagrineerd en be- 

 stippeld, fijn behaard. Scapus even lang als de twee volgende gele- 

 dingen. Op de dekschilden afwisselend dichte en minder dichte rijen 

 van witte haren. Pooten zwart, voorscheenen dikwerf geel aan de 

 basis. Bij het i is de snuit korter, de kop breeder, het uiteinde der 

 dijen en de voorscheenen geelachtig. 



Volgens Schönherr zijn de sprieten bij het $ geel behalve de knods, 

 zoo ook de voorscheenen. 



Lengte 2 — 21L m ra. 



De larve leeft in den wortel van Mcnllia rolundifolia L. 



Slechts eenmaal aangetroffen door den heer Maurissen te St. Pieter 

 in Augustus. 



19. APION HOOKERI Kirby. 



Kirby, Mon. p. 69, t. 1, fig. 18. — Germ. Mon. II, p. 238. — 

 Wenck. Mon. p. 150. — Redt. Fn. austr. p. 295. 



Syn.: rolundkoUe Meg. Dej. Cat. 1 ed. p. 81. 



Zeer kort ovaal, breed, zwart, nagenoeg onbehaard; snuit iets 

 langer dan kop en halssehild te zamen , glanzig. Halssehild zwart , 

 zeer dicht, hier en daar ineenvloeiend bestippeld. Dekschilden met 

 duidelijke schouderbuilen, zwart, groenachtig, zelden blauw. 



Het c? is gewoonlijk kleiner, geheel zwart, zelden groenachtig op 

 de dekschilden; de snuit is veel korter en dikker. 



Lengte 1,6 — 2^4 mm. 



Deze soort wordt ligt verward met Dispar, bij welke de bestip- 

 peling van het halssehild veel fijner en meer verspreid is. 



Zij leeft volgens "Wencker op Ilicmciiini nmbeUaliun en Leontodon 

 aiitumualc] volgens Walton ook op Trifolium pratense. 



Ik zag slechts een enkel exemplaar door den heer Heylaerts bij 

 Breda in Mei gevangen. 



