170 BIJDBAGE TOT DE KENNIS DEE APIONIDEN. 



schilden aan de basis ongeveer tweemaal zoo breed als het halsschild, 

 met sterke stippelgroeven. De kanten van de borst iets meer behaard. 



Bij het (Î is de snuit korter, plomper, aan de inplanting der 

 sprieten verbreed. 



Lengte 2 — 2,5 mm. 



Vrij gemeen op Vicia crocea. 



Ik zag exemplaren uit den Haag en Vianen (Everts), uit Kampen 

 (v. Voll.), uit Breda (Leesberg) en van Texel in Juli (Roelofs). 



55. APION GYLLENHALI Kirby. 



Kirby, Mon. IX, p. 58 et 63, X. App. p. 356. — Germ. Mon. 

 II, p. 206 et 219. — Wenck. Mon. p. 216. — Miller, p. 20. — 

 Redt. Fn. austr. p. 291. 



Syn.: aethiops Gyll. Ins. Suec. Ill, p. 54. 



puncligerum Thunb. Nov. Act. Ups. VII, p. 118. 

 vnicolor Kirby. 



Deze soort heeft veel overeenkomst met Platalea, de kop is echter 

 smaller, de dekschilden zijn langer, de snuit langer en veel dunner. 



Bij het <? is de snuit kort en dik, zoo ook de sprieten korter. 



Lengte 2,7 — 3 mm. 



Leeft volgens Wencker op berken en op Vicia cracca. 



Gevonden bij den Haag en Noordwijk (Everts), bij Wassenaar 

 (Perrin) en op Texel in Juli (Roelofs). 



56. APION ERVI Kirby. 



Kirby, Mon. IX, p. 23 et 24. — Germ. Mon. II, p. 133 et 135, 

 fig. 13 a—b. — Wenck. Mon. p. 217. — Miller, p. 21. — Redt. 

 Fn. austr. p. 291. 



Syn.: c? Laliiijri Kirby. 



Ovaal , een weinig gedrongen , dof zwart , fijn behaard. De oogen 

 met witte haartjes omgeven; snuit zeer glanzig zwart, even lang 

 als kop en halsschild te zaraen, dikwerf iets langer; sprieten zwart, 

 de 3 of 4 eerste leden dikwerf geel. Halsschild sterk en zeer dicht 

 bestippeld. Onderzijde dichter wit behaard, vooral langs de zijden 

 van de borst. Pooten zwart. 



Bij het <? is de snuit kort en dof, de sprieten geheel geel, de kolf 

 dikwerf bruinachtig; het geheele diertje is veel sterker behaard. 



Lengte 2 — 2,3 mm. 



