184 BIJDRAGE TOT DE KENNIS DEB APIONIDEN. 



schild zeer dicht, zelden ineen vloeiend bestippeld. Dekschilden meer 

 verkort, gewelfd, met duidelijke stippels in de groeven, de tusschen- 

 ruimten zijn vlak en aan de basis en langs de kanten een weinig 

 gewelfd, gewoonlijk blauw, violet of groenachtig, zelden zwartgroen. 



Het c? veelal iets kleiner. 



Lengte 2 — 2,5 mm. 



Op Snrotliammis imigaris en andere bremachtige planten. 



Door mij en den heer Leesberg gevangen bij Middelburg en Roo- 

 zendaal in Noord-Brabant in Juni ; voorts bij Breda (Heyl.) en te 

 Valkenburg in Limburg (Roelofs). 



86. APION HUMILE Germ. 



Germ. Mon. II, p. 230, p. 232, t. 3, f. 1 a— h. — Wenck. Mon. 

 p. 260. — Miller, p. 58. — Redt. Fn. austr. p. 294. 



Syn. : brevirostre Gyll. Ins. Suec. III, p. 52. 

 cnrtirostrp Germ. 

 plebejnm Steph. 111. Brit. IV, p. 170 et 172. 



Langwerpig ovaal, zwart, weinig glanzig, fijn aschgrauw behaard. 

 Snuit dik, soms aan het uiteinde glanziger dan aan de basis. Hals- 

 schild veranderlijk in vorm, fijn en dicht bestippeld. Dekschilden 

 zwart of een weinig ijzerglanzig, de grootste breedte achter het 

 midden; de stippen in de groeven der dekschilden zeer duidelijk en 

 dicht op een geplaatst; de tusschenruimten zijn breeder dan de stre- 

 pen, vlak en zeer fijn segrij nächtig. 



Bij het c? is de snuit dikwerf buitengewoon kort. 



Lengte 1,8—2,5 mm 



Een der gemeenste soorten. Volgens Perris leven de larven in de 

 stengels van liumex acetosa. 



87. APION SIMITM Germ. 



Germ. I. r. p. 235, t. 4, f. 8 a— h. — Wenck. Mon. p. 261 — Miller, 

 p. 58. — Redt. Fn. anslr. p. 2'»4. 



Zeer smal, langwerpig, tiofzwart, fijn aschgrauw behaard. Kop lijn, zeer 

 dicht bestippeld ; sniiil zeor kort en dik , aan het uiteinde een weinig glanzig. 

 Halsschild langer dan breed, lijn, zeer dicht, bijna ineenvloeiend bestippeld. 

 Dekschilden aan de basis nagenoeg even breed als het halsschild, met duidelijke 

 schouderbuilen , en breede ketenvormige stippelgroeven ; de tusschenruimten een 

 weinig gewelfd en in den regel smaller dan de groeven. 



Deze soort is gemakkelijk te herkennen aan de zeer smalle jçedaante, den zeer 



