AANTEEKENI>aEX OMTRENT SÀTYEUS STATILIKUS HUflf. 201 



De vlinders, welke ik op die kleine plek ving, paarden enkele 

 malen ook in den gevangen staat en legden, mits bij zonnig weder 

 en met rust gelaten , vrij gemakkelijk en spoedig eijeren. 



Zoo als de heer de Graaf mededeelt, op bladz. 73 van deel II der 

 Bouwstoffen voor eeiic Fauna van Nederland, zijn deze eijeren wit, in 

 de lengte geribd, langwerpig rond, aan de beide polen eenigszins 

 plat en met het voetstuk breeder dan den top. Ik moet daaraan 

 echter toevoegen, dat zij aanvankelijk zeer licht geelachtig gi-oen 

 zijn, en eerst na een paar dagen krijtwit en ten slotte iets grauw- 

 achtig worden, alsmede dat de ribben groot en duidelijk en slechts 

 ten getale van 15 — 17 zijn. 



Ongeveer 19 dagen nadat het ei gelegd is, verschijnt daaruit het 

 jonge rupsje, dat bij de geboorte grootkoppig en nog geen 2 mm. 

 lang is en een ligchaam heeft, dat van den kop af steeds dunner 

 wordt en in twee spitsen eindigt. 



Het diertje is geelachtig grauw met vijf urabra-bruine langslijnen, 

 waarvan de ruglijn en de onderste der beide zijlijnen (even boven de 

 kleine luchtgaten) het duidelijkste zijn. 



De kop is nagenoeg bolvormig en, even als elk segment, met 

 eenige zwarte wratjes bezet, die ieder een kleurloos, naar achter 

 gebogen, haartje dragen. 



De huid is dof en vormt vele dwarsplooijen op den rug en onre- 

 gelmatige plooijeu aan de zijden, boven de zeer korte en stompe 

 pooten, die ten getale van zestien zijn. 



In de beide eerste weken van haar bestaan neemt de jonge rups 

 in het geheel geen voedsel en eigenlijk eerst in het laatst van October, 

 dus ruim één maand na de geboorte, ziet men de diertjes nu 

 en dan een weinig eten en daarna de kleur eenigszins groenachtig 

 worden. 



In het begin van November schijnt de eerste vervelling plaats te 

 hebben, althans de beharing wordt na dien tijd veel digter, vooral 

 op den kop en de laatste ringen, en de kleur van het ligchaam vrij 

 helder olijfgroen; aan den kop en het staarteinde meer olijfbruin. 



Tot in het laatst van November nemen de rupsjes, nu en dan bij 

 zacht weder, een weinig voedsel. Zij groeijen echter uiterst langzaam 

 en bereiken vóór den winter hoogstens eene lengte van 3 mm. 



Zoodra het weder guur wordt, kruipen de kleine diertjes onder 

 aan een grassteeltje en blijven aldaar, met den kop omlaag, maan- 

 den achtereen zitten. Somtijds lokt een warme en zonnige Februarij- 



