TOESTANDEN VAN SATTBUS STATILINUS HUFN. 203 



dene teekeningen echter na de vijfde huidsverwisseling , 't geen bij 

 mijn exemplaar in de tweede helft van Junij plaats greep, toen het 

 dier de lengte van ruim één centimeter had bereikt. 



De groene tinten verdwijnen dan geheel, behoudens dat de zwart- 

 achtig iugevatte ruglijii tot aan de laatste vervelling olijfgroen blijft. 

 Buik en pooten zijn dan roodachtig of bruinachtig grauw; de kop 

 meer geelachtig grauw met zes rijen zwarte stippen en de grondkleur 

 van de geheele bovenzijde., tusschen de vijf wit ingevatte donkere 

 lijnen, bleek geel, in de lengte bedekt met vele fijne, roodachtig- 

 grauwe slingertjes. Ook de steenroode band over de luchtgaten is 

 bleeker en meer geel geworden, zoodat hij niet meer scherp afsteekt 

 bij de overige tinten. 



De breede en de smalle zijdestrepen zijn nu olijfbruin, op het 

 jnidden van het ligchaam eerst zwart en dan scherp wit ingevat. Dit 

 laatste is ook het geval met de ruglijn, doch deze is olijfgroen ge- 

 bleven. 



In dit tijdperk van haar leven scheen mij de rups vlugger en 

 hongeriger toe dan vóór of na dien, hetgeen ik eveneens opmerkte 

 bij drie halfwassen rupsen ; die ik den 21'*"" Julij 1878 op de bekende 

 vindplaats mögt aantreffen. 



Toen de gekweekte rups ruim 1] centimeter lang was, vervelde 

 zij voor de zesde of laatste maal. Het uiterlijk ondergaat daarbij 

 geene andere verandering, dan dat het dier over het geheel iets don- 

 kerder en meer geel wordt. Deze vervelling, welke in de eerste helft 

 van Julij plaats had, is in de natuur gerust een paar weken later 

 te stellen, hetgeen trouwens wel met de geheele ontwikkeling na de 

 overwintering het geval zal zijn. 



De rups neemt van nu af meer in dikte dan in lengte toe en 

 heeft daarbij langzame en glijdende bewegingen. 



Op 18 Julij maakte ik de volgende beschrijving van liet toen vol- 

 wassen dier: 



Ligchaam nagenoeg 27 mm. lang, dik en eenigszins spoelvormig, 

 daar het van den kop af tot aan den 5''™ ring langzaam in omvang 

 toeneemt en van daar naar achteren weder geleidelijk dunner wordt, 

 zoodat het op segment 12 zeer spits eindigt in twee viij lange, iets 

 opgewipte staartpunten. 



Huid, vooral achter aan de naauwelijks afgesclieiden ringen, sterk 

 geplooid en op het geheele ligchaam dof en bedekt met uiterst fijne 

 wratjes van de kleur van den grond waarop zij staan en elk voor- 



