204: AANTEBKBNINGBN BETEErFEITDK DE EERSTE 



zien van een kort, naar achteren liggend haartje. Beharing van 

 den kop naar voren hangende en aldaar, even als op de laatste rin- 

 gen en op de staartspitsen , langer en digter. 



Kop rond, doch aan de voorzijde afgeplat, grauwachtig geel met 

 zes donkere langslijnen, gevormd door een groot aantal zwarte , donker 

 behaarde wratjcs, die de voortzetting schijnen te zijn van de don- 

 kere lijnen op het ligchaam. 



Oogen groot en zwart. Kaken donker brnin, met een klein wit 

 schildje of vlekje er boven. Voorhoofds-driehoek middelmatig groot, 

 van boven stomp. Buikveld en alle zestien pooten geelachtig of bruin- 

 achtig grauw, met eenigszius steenroode tint. 



Grondkleur van de zijden en het ruggeveld leemgeel, op de midden- 

 segmenten vrij zuiver en aldaar het donkerst, doch overal bedekt 

 met vele geslingerde en afgebroken langslijntjes van cene roodachtig- 

 grauwe kleur, waardoor het geheel zich zemelkleurig of vuil rood- 

 achtig-geel voordoet. 



Voor een groot deel is de grondkleur intusschen bedekt door de 

 teekening, die — even als van de vroegste jeugd af— uit vijf don- 

 kere langslijnen bestaat, welke thans scherper voor den dag komen, 

 daar zij aanmerkelijk donkerder zijn geworden. 



Zoowel de vrij breede ruglijn als de breede zijdestreep boven de 

 lucMgaten, zijn donker bruin en, zoo onder als boven, Üuweelachtig 

 zwart en daartegen aan wit afgezet. Dit drietal langslijnen is, in 

 overeenstemming met den vorm van het ligchaam, op ring 5 het 

 breedst, om van daar tot op segment 12 steeds smaller te worden 

 en even vóór de staartspitsen geheel te verdwijnen. 



Tusschen deze ruglijn en elk der zijdelijnen loopt eene smalle, don- 

 ker bruingrauwe langslijn , die alleen aan de onderzijde wit is afgezet 

 en naar achteren veel donkerder wordt, doch reeds nabij de 11'''' 

 geleding eindigt. 



De luchtgaten zijn klein en vuil steenrood van kleur. Zij staan in 

 een breeden band van de grondkleur, waarop zich de geslingerde 

 roodachtig-grauwe langslijntjes tot drie onduidelijke strepen vereeni- 

 gen. Aan de onderzijde is deze band door cene sterk geplooide witte 

 bezooming afgescheiden van het buikveld, welke bczooming, even als 

 het witte boordsel der vijf donkere langslijnen, op het midden het 

 scherpst uitkomt , doch op de eerste en laatste segmenten minder 

 zuiver van tint is. 



Wanneer het tijdstip nadert waarop de rups zich ter verpopping 



