DE MUZIEKOEGANEN VAN BPHIPPIGEEA VITIUM SEBV. 211 



mogen zijn, tusschen de grauwe heidestruiken met hare roodachtige 

 bloemen en groene blaadjes , afgewisseld door zeer jonge denneboompjes 

 en door alleen met korstmossen bedekte plekjes kalen zandgrond, valt 

 geen van hen zeer in 't oog. Toen ik echter na veel moeite eenige 

 exemplaren had ontdekt , viel 't mij spoedig niet meer zoo moeilijk , 

 er meer te vinden, hoewel nog altijd elke sprinkhaan, hoe luid hij 

 zich ook deed hooren, een' heelen tijd zoekens kostte. Zag ik hem 

 eenmaal, dan behoefde ik maar even de hand uit te steken, om hem 

 te vangen; want de Ep/iippigera's kunnen niet springen zoo als hare 

 verwanten. Hare pooten zijn alle bijzonder zwak en tenger; de ach- 

 terpooten zijn beti'ekkelijk kort en bezitten vooral dunne dijen. Eene 

 uitvoerige beschrijving van Ep/iippigera Vitium te geven, ligt niet in 

 mijn plan. Het zij voldoende, te verwijzen naar PI. 11, fig. 6, 

 waar ik een wijfje in natuurlijke grootte heb afgebeeld. Ik wil 

 slechts hierbij opmerken, dat ik exemplaren vond van allerlei kleur. 

 Sommigen , zoo als de in fig. 6 afgebeelde , waren over 't grootste ge- 

 deelte huns ligchaams rood, anderen echter waren meer zwartbruin, 

 nog anderen geelbruin , weer anderen helder groen. Ik merkte op , dat 

 die verschillende kleuren noch met de sexe noch met den leeftijd in 

 verband staan. Aangaande de leefwijze dezer merkwaardige sprink- 

 hanen kan ik tot heden niets meededen , evenmin als aangaande 't 

 voedsel, dat zij gebruiken. Ik vond ze gewoonlijk zittende in heide- 

 struiken of op takken of naalden van dennen of sparren. 



Ik wil thans het merkwaardige muziekorgaan van Ephippigera 

 Vitiuin iets nader bespreken. Men weet , dat in 't algemeen alleen de 

 Locusten-mannetjes in 't bezit zijn van muziekorganen. Deze zijn in 

 hoofdzaken ingericht als volgt. Het linker dekschild, dat boven op 

 ligt, draagt op eene dikke ader, de vena slrideita, eene langere of 

 kortere reeks van verhevenheden en daartusschen groeven, en heeft 

 dus eene oppervlakte, die meer of min met die eener vijl te verge- 

 lijken is. Het rechter dekschild, dat aan de rugzijde onder 't linker 

 is verscholen, draagt een veld (de zoogenaamde membrana resonans, 

 ook wel 't specHlum genoemd) , dat geene aderen vertoont, en volko- 

 men vlak en doorzichtig is. Terwijl de beide dekschilden langzamer- 

 hand nu van elkaar af, dan naar elkaar toe worden bewogen, strijkt 

 de vena stridens met hare vijlachtige oppervlakte langs den verdikten 

 rand van den binnen-achterhoek van 't speculum. De triUingen, die 

 beide dekschilden daarvan ondervinden , maar in 't bijzonder de tril- 

 lingen van 't speculum , veroorzaken het geluid. 



