212 DE MUZIEKOKGANEN VAK" EPHIPPTQEEA VITIUM SEBT. 



Het muziekorgaan nu van Epliippigcra Vitium komt in hoofdzaken 

 overeen met dat van andere Loensten; maar het bezit toch zooveel 

 merkwaardigs, 't welk — naar 't schijnt — bij andere sprinkhanen 

 van dezelfde familie niet voorkomt, dat ik geloof geen overbodig 

 werk te doen, het hier af te beelden en te beschrijven. 



Vooreerst dan zij opgemerkt, dat bij de meergenoemde sprinkhaan- 

 soort een goed ontwikkeld muziekorgaan bij beide sexen voorkomt. 

 Maar hoewel het bij 't wyfje zooveel overeenkomst schijnt te vertoo- 

 nen met dat van 't mannetje, dat men bij eene oppervlakkige be- 

 schouwing aan beiden dezelfde inrichting zou meenen te moeten toe- 

 schrijven, — wanneer men het bij beide sexen heeft losgepraepa- 

 reerd , dan merkt men , vooral bij eene beschouwing onder den mikros- 

 koop, alras groote verschillen. Terwijl het muziekorgaan van 't man- 

 netje in alle hoofdzaken volkomen beantwoordt aan de beschrijving, 

 hierboven voor dat van de Loensten in 't algemeen gegeven, is dat 

 van 't wijfje daarvan in vele opzichten verschillend; zoo bezit het 

 in 't geheel geen speculum. Tot mijn' spijt kan ik nog niet mee- 

 deden, of dit groote verschil in de inrichting der muziekapparaten 

 ook verschil in toonhoogte en timbre meebrengt. Zulks is natuurlijk 

 hoogst waarschijnlijk, hoewel ik mij niet herinner in 't vorige najaar, 

 toen ik levende exemplaren bezat, zoodanig verschil te hebben op- 

 gemerkt. 



De ligging van den muziektoestel is bij beide sexen dezelfde. In 

 fig. 6 (PI. 11) ziet men vooreerst in a de harde rugbekleeding van 

 den prothorax , die zich naar achteren voortzet , maar daar opgewipt 

 is en eene soort van gewelf vormt, waaronder 't muziekorgaan groo- 

 tendeels verscholen is. Alleen de achterkant toch van de dekschilden 

 (fig. 6 b) steekt er onder uit. Deze dekschilden zijn zeer kort , en 

 hebben hunne oorspronkelijke functie, nl. het tweede paar vleugels 

 te bedekken, geheel verloren. Vliezige vleugels toch zijn geheel af- 

 wezig; en de dekschilden dienen alleen als muziekinstrumenten. Het 

 schijnt, dat door de gewelfvormige bekleeding van den prothorax 't 

 geluid wordt versterkt. 



Bij het mannetje steken de dekschilden gewoonlijk iets verder onder 

 het gewelf uit dan bij 't wijfje. De reden daarvan is de iets meer- 

 dere grootte van deze organen bij het mannetje. Naar de exemplaren 

 te oordeelen, waarover ik kan beschikken, bedraagt de grootste af- 

 meting van 't linker dekschild bij mannelijke exemplaren gemiddeld 

 5 à 6 mm., bij vrouwelijke 4 mm. 



