DE MUZIEKOEGANEN VAN EPHIPPIGERA VITIUM SERV. 215 



Vóór ik van het muziekorgaan van 't mannetje afstap, nog eene 

 opmerking betreffende fig. 7 en 8, die trouwens eveneens voor fig. 

 9 en 10 geldt. PQ is — gelijk reeds werd opgemerkt — in al die 

 figuren de voorkant van 't dekschild; de rasp staat dus loodrecht op 

 de lengte-as des lichaams. P is de plaats , waar 't dekschild aan 

 den mesothorax is bevestigd, en PR in fig. 7 de buitenrand van 't 

 dekschild. Ook heb ik er reeds op gewezen, dat de figuren 9 en 10 

 voorstellen de dekschilden , van beneden gezien. Men merke daarbij 

 op, dat deze organen, nog meer dan in deze figuren is voorgesteld, 

 gebogen zijn, zoodat bijv. in figuren 7 en 8 de randen hoog liggen 

 en 't speculum geheel in de diepte ligt. 



Na deze opmerking , die tot recht verstand van een en ander noodzake- 

 lijk was, ga ik over tot de beschrijving van het muziekorgaan bij het 

 wijfje. Ook hier wordt het eene dekschild over 't andere bewogen , en toch 

 verschilt het mechanisme van de geluidsvoortbrenging veel van dat, 

 't welk wij bij het mannetje hebben leeren kennen. Van een speculum is 

 hier op geen van beide dekschilden iets te zien. Over 't midden van deze 

 beide deelen echter loopt eene rasp, voorzien van tandjes. Die van 

 het rechter dekschild draagt er ongeveer een 30tal zeer zwakke, zóó 

 zwak , dat ze bij de aanmerkelijke vergrooting van fig. 10 nauwHjks 

 konden worden voorgesteld. Die van het linker dekschild (fig. 9) 

 draagt omtrent een 80tal tandjes, die wel iets sterker zijn, maar 

 nog altijd niet zoo groot als die van de rasp in fig. 8. Wanneer nu 

 het linker dekschild over het rechter wordt bewogen, dan strijkt de 

 rasp met hare tandjes langs den scherpen buitenrand van het rechter 

 dekschild en brengt aldus een' toon voort. Terwijl echter bij alle 

 mannelijke exemplaren, die ik op lie[uor bewaar, het linker dek- 

 schild op het rechter ligt , is dit niet bij al mijne w ij f j e s 't geval. 

 Bij een tweetal is het juist omgekeerd. Door 't rechter dekschild 

 over 't linker te bewegen, gelukte het mij, doode vrouwelijke exem- 

 plaren muziek te laten maken, hoewel niet zoo sterk, als ze dit bij 

 het leven deden. Nu streek de rasp van 't rechter dekschild over 

 den scherpen rand van 't linker. Uit de omstandigheden: 1° dat op 

 die wijze muziek werd voortgebracht, en 2° dat ik bij een paar 

 doode exemplaren het rechter dekschild over het linker zag liggen , 

 kan men — dunkt mij — veilig het gevolg trekken, dat de levende 

 vrouwelijke Ephippigera's op de wijze der krekels nu 't linker dek- 

 schild over 't rechter, dan 't rechter over 't linker heen en weer 

 bewegen; — met dien verstande echter, dat gewoonlijk de eerstge- 



