18 VERSLAG VAN DE EEN-EN-TVVINTIGSTE ALGEMEENE VERGADERING. 



eene plant verandert, zonder daarom de oorspronkelijke gedaante 

 van rups te verliezen. 



«Ook nu verklaarde ik zoo iels voor ongerijmd, waarop mij 

 werd gezegd, dal de zaak van te algemeene bekendheid was, 

 om betwijfeld te kunnen worden, en ik bij cencn natuuronder- 

 zoeker in de naaste straat verschillende exemplaren dezer rups 

 konde zien. Mijn ongeloof was nu aan het wankelen gebragt, 

 en er werden mij werkelijk verschillende exemplaren van in 

 plant veranderde rupsen vertoond. Zij waren allen geheel droog, 

 en hadden het voorkomen van rupsen ter lengte van twee à 

 twee en een halve Nedeil. duimen, van droog hout gemaakt, 

 boven in wier kop een bladerloos takje of sprietje stak , ter 

 lengte van hoogstens ééne IXederl. palm. Wortels waren even 

 min als bladeren zigtbaar, 



«Ofschoon ik zag, kon ik nog niet gelooven, maar hield ik 

 die voorwerpen voor producten van kunst en niet van de natuur; 

 echter besloot ik toen , bij mijnen aanstaanden togt door het 

 binnenland hier navraag naar te doen bij de inwoners zelf, en 

 zoo te trachten de zaak tot klaarheid Ie l)rcngen. 



«Geheel onbekend met de 31oari taal, moest mij dit onder- 

 zoek natuurlijk zeer moeijelijk vallen, te meer daar ik alleen en 

 geheel aan mijne eigene hulpmiddelen overgelaten was. 



«Gelukkig trof ik, na eenige dagen de Waikato rivier, in 

 gezelschap van eenige IXieuw -Zeelanders, per canoë te zijn op- 

 gevaren, eenen jongen aan, zoon van een' Engelschen vader en 

 van eene inlandsche moeder, die eenig gebrekkig Engelsch sprak, 

 en er in toestemde mij als tolk te vergezellen. Met dezen en 

 twee Nieuw-Zeelanders, die mijne weinige bagaadje droegen, 

 zonder eenig Europeesch gezelschap, doorkruiste ik, gedurende 

 drie weken het noordelijk gedeelte van het eiland, 



«Eene der eerste vragen, die ik door mijnen tolk aan de in- 

 landers, die mijn goed droegen, liet rigten, was of zij ooit van 

 eene rups gehoord hadden , die zich in den grond begraaft en 

 later plant wordt. Zonder aarzelen werd die vraag door beiden 

 ])evestigend beantwoord. Het scheen eene zeer bekende zaak te 

 zijn , doch men zeido mij , dat hel niet gemakkelijk was om de 



