162 DE INLANDSCHE SOORTEN VAN HET 



achterlijf. Zij komt na veertien dagen of diie weken uit. 

 In alle provinciën gevonden. Niet zeldzaam De gemeenste 

 soort van het genus. 



II. 



29. Sparsala Tr. 



PI. 6, fig. 10. 



Grijsbruin, het aderbeloop donker gestippeld, op de onderzijde 

 de boogstreep duidelijk, scherp gebroken. 



19 — 21 mm. 



H. Geom. , Tab. 77 , f 398 ? (vrij goed). Geometra sparsaria '. 



O. et Tr. VI. 2. 155 Larentia sparsata. 



Wood , flg. 620 Eupithecia sparsaria. 



Palpen weinig langer dan de doorsnede der oogen, zwart. 

 Kop en thorax grijsachtig geel. Vleugels breed, de voorrand der 

 voorvleugels een vierde langer dan de binnenrand, de achterrand 

 even lang als deze, flaauvv gebogen, steil. Achtervleugels met 

 duidelijken staarlhoek, de achterrand met vier tanden, tusschen 

 ader 4 en 6 diep uitgesneden. De bovenzijde is eenkleurig grijs- 

 bruin, de voorvleugels langs den voorrand doorgaands zwartgrijs 

 gevlekt met kleine zwarte middenvlek en met twee, iets lichtere 

 flaauwe dwarsbanden, die ieder door drie rijen zwarte stippen 

 op de aderen duidelijker worden gemaakt; de eerste is flaauw 

 gebogen , de tweede op ader 7 scherp gebroken , op 2 gebogen, 

 daartusschen ingevallen. Golflijn zeer onduidelijk, in de cellen 

 met ronde boogjes en daar wortelwaarts met zwartgrijze be- 

 stuiving. Franjehelft der achtervleugels met grijswit en zwart 

 beschubde aderen. Franjelijn bij deze soort door zwarte stippen 

 gevormd, die paarsgewijs langs den achterrand staan; tusschen 

 dezelve is de giond, vooral op de achtervleugels zuiver grijs. 

 Franje bruingrijs, ongeteekend. Achterlijf iets langer dan de 

 binnenrand der achtervleugels, bij beide seksen slank, bruingraauw, 



■ üeze soort kau niet Sparsaria blijveü heeten , daar Hübner reeds vroeger, 

 1'. 326, eenc andere Sparsaria heeft gepubliceerd. 



