VERSLAG. XV 



oogen. Zij zitten aan den achterkant van het blad, vreten er 

 kleine gaatjes uit en zijn na een paar dagen geelgroen en 

 later lichtgroen getint. Na vervelling vertoonen zij weinig ver- 

 andering, zijn slechts iets groener. Omstreeks 3 Juli begonnen 

 zij flink te groeien en veel te vreten, steeds op dezelfde wijze, 

 zoodat de varenblaadjes van gaatjes doorboord waren. Na ver- 

 velling werden zij nu groen, boven de pooten lichter geel- 

 achtiger groen met fijne witte lijn door de zwarte stigmata. 

 De kop is vuilwit, lichtgrijs óf zeer licht bruingelig; het 

 bovengedeelte segrijn-achtig bepukkeld; deze pukkels zijn ge- 

 woonlijk iets donkerder dan de ondergrond; oogen zwart. De 

 kop is eenigszins teruggetrokken onder eene plooi van het 

 eerste segment. Borstpooten glasachtig, zeer licht gelig. De 

 volwassen larven, ongeveer 10 ra. m. lang, werden van de plant 

 naar een kweekglas overgebracht; zij zitten, onbewegelijk uit- 

 gestrekt, gewoonlijk aan den onderkant der bladeren ; de 

 kleine laten zich echter bij eenigszins hardere aanraking van 

 het blad vallen. Omstreeks 9 Juli waren er reeds vele in den 

 grond gekropen; zij worden tegen dit stadium iets doffer van 

 tint. De moeder-wesp schijnt op verschillende tijdstippen van 

 haar zeventiendaagsch leven gelegd te hebben ; achtereenvolgens 

 kwamen er larfjes uit de eieren te voorschijn. Eerst 27 Juli 

 waren alle in den grond verdwenen ; in het geheel 37. 



Sel. temporalis is tot nog toe in Zweden en Duitschland, doch 

 niet dikwijls waargenomen. Omtrent parthenogenesis in het 

 genus Selandria schijnt nog niets bekend te zijn ; (.•ameron ver- 

 kreeg uit de aanverwante, ook op varen levende, Strongylogaster 

 cingulatus P. wel parthenogenetische larven, maar geene imagines. 



5°. Taxoniis equiseti Fall. 



In een tuin te Huisen (Over-Betuwe) werden door Spreker 

 10 Aug. 1904 eenige zuringplanten aangetroffen, welke zoo- 

 danig bevreten waren, dat er bijna geen onbeschadigd blad aan 

 de planten meer te vinden was. Sommige bladeren waren van 

 den kant tot de middelnerf vernield, maar de meeste waren 



