V K R S I, A G. XlX 



Spreker voud 30 Juui 1904 acht jonge st'ptentrionalis-ÌSLrven 

 op els; aan vijf werd als voedsel h age ben k verstrekt, 

 waarvan zij zéér spoedig met graagte gingen vreten. De tint 

 werd wel iets helderder groen dan die der meer zee-groene 

 of vuil-groene larven op els, maar overigens was er geen 

 verandering waar te nemen. Zij bleven flink vreten, werden 

 volwassen — maar toen slap en bezweken op één na, welke 

 in den grond kroop. Dit slechte resultaat zal niet uitsluitend 

 aan het voedsel te wijten zijn, want van de 3 op els vertoe- 

 vende larven bezweken er 2 op dezelfde wijze. Deze proef 

 dient op grootere schaal herhaald te worden. 



Zou de veronderstelling te gewaagd zijn, dat bij septeiitrio- 

 nalis (den stamvorm?) — door overgang op andere gewassen, 

 é n het verblijf hierop gedurende eenige generaties — de kleur 

 der larven gewijzigd is, terwijl dit bij de wespen nog in ge- 

 ringer mate het geval is ? Ook wespen van dezelfde soort, bijv. 

 septe7itrionalis, vertoonen dikwijls verschillen in de kleur der 

 pooten (Zie o.a. Snellen v. Vollenhoven, Tijdschr. v. Entom. 

 XIII p. 74). 



Volgens Bisschop van Tuinen ziet men in de zaagwerk- 

 tuigen van septentrionalifi en varus zoo weinig verschil »dat 

 men ze voor één en dezelfde soort zoude kunnen houden.« 

 (Tijdschr. v. Entom. XLVII p. XLVII). - 

 III. Pteronus dispar Zadd. Fn. n. sp. en niet synoniem 

 Pter. Bergmanni Dahlb. 



Reeds vroeger had Spreker als zijn vermoeden te kennen 

 gegeven, dat deze soorten niet synoniem zijn, zooals in den 

 Cat. Hymenopterorum van v. Dalla Torre aangegeven en 

 ook door Konow aangenomen werd. (Tijdschrift v. Entom. 

 XLV p. 24 — 25). Toen hij nu in Konow's »Revision der 

 Neraatiden-Gattung Pteronus« de beschrijving van Benjmanni 

 las, werd hij in deze meening versterkt en zond door hem uit 

 berkenlarven gekweekte manlijke en vrouwelijke wespen in 

 Juli naar Toschendorf. Hij mocht daarop een schrijven ont- 



