V E K s L A G. XXV 



len van deze Processierups, en wel van eiken leeftijd en in 

 elk jaargetijde, onder de oogen gehad. Altijd echter heeft hij 

 bevonden dat deze dieren — die, bij aanmerkelijk onderscheid 

 in uiterlijk voorkomen op verschillenden leeftijd, alsdan onderling 

 steeds volkomen op elkander gelijken — geenerlei overeenkomst 

 vertoonen met bovenbedoelde afbeeldingen, doch onveranderlijk 

 het kleed dragen van de voorwerpen, welke hier op dit oogen- 

 blik te zien zijn. 



Vooral wanneer de rupsjes halfwassen zijn, namelijk in 

 de laatste maanden van het jaar, zijn het zeer fraaie diertjes, 

 met hun dichte, warm oranjebruine beharing aan de gelicele 

 bovenzijde en sneeuwwitte haarbosjes in de zijden en boven de 

 pooten. 



Op lateren leeftijd is het voorkomen der rujjsen minder 

 opvallend, met name wanneer zij volwassen zijn en de gemeen- 

 schappelijke woning voorgoed verlaten om, na langdurige 

 wandelingen in regelmatige en onafgebroken processie, in het 

 mulle zand eene schuilplaats tegen de naderende al te felle^ 

 zonnestralen en tevens eene geschikte gelegenheid tot inspin- 

 nen op te zoeken. 



De beharing is alsdan betrekkelijk korter en minder dicht, 

 en ook in kleur stemmiger geworden, terwijl de doorgaande 

 dofzwarte grondkleur van de geheele bovenzijde tot aan de 

 stigmataallijn en de grauwachtig-gemarmerde vuilwitte tint 

 van de onderzijde veel meer op den voorgrond treden. 



Toch is het juist dan, dat de merkwaardigste eigenaardig- 

 heid der rups eerst tot volle ontwikkeling is gekomen, want — 

 waar de jonge Pij u boom-Pro c es sierups aan den rug 

 nog slechts groote en dicht bij elkander geplaatste, helder- 

 roodbruine wratjes vertoont, die eene dichte oranjebruine be- 

 haring bezitten — daar neemt men thans, op het midden 

 van elke der geledingen 4 tot 11, een hoogst zonderlinge 

 mondvormige dwarsopening waar, welke naar believen gesloten 

 of opengespalkt kan worden en in het laatste geval vier bos- 



