154 DE INLANDSCHE HEMIPTEREN. 
net (') heeft waargenomen. Het uit het ei gekomen insect ver- 
velt tweemaal zonder buitengewone verandering in gedaante, 
behalve het toenemen in grootte; men noemt het dan, ofschoon 
met eene onjuiste benaming, larve. Wanneer het dier voor de 
derde maal van huid verwisselt, komen de vleugels te voorschijn, 
als rudimenten aan wederzijde in eene huidachtige scheede ste- 
kende; alsdan heet men het dier nymph. Eindelijk wisselen zij 
voor de vierde maal van huid en zijn dan volwassen , met vleugels 
voorzien en volkomen insecten of imagines. De onvolkomen 
dieren (larven en nymphen) hebben dikwijls dikkere sprieten 
met minder leedjes, en tarsen van een lid minder, terwijl hun 
de bijoogjes altijd ontbreken. De larven der waterwantsen 
ademen door stigmata, gelijk de volkomen insecten, en niet 
door kieuwen of kieuwvormige aanhangsels. 
Vele landwantsen verspreiden, als zij aangeraakt worden, eenen 
meestal onaangenamen geur. Van de bedwants is dit aan ieder- 
een bekend. Denzelfden geur vindt men bij verscheidene andere 
soorten, b. v. Cimex Baccarum, lituratus, Cymus Resedae, 
Heterogaster Urticae terug. Volgens Gorski ruikt Reduvius 
personatus naar muizen, stinkt Nepa cinerea naar rottende visch, 
Trigonosoma lineatum naar verrotte appelen; doch er zijn ook 
soorten, die een aangenamen geur verspreiden b. v. Capsus 
Pastinacae en Alidus calcaratus. De Maleische naam van som- 
mige Hemiptera op rijstvelden «Walang sanghit» duidt aan dat 
deze mede een weinig verkwikkenden geur verspreiden. De geur 
is aan zekere olieachtige vloeistof toe te schrijven, welke door 
klieren in het abdomen liggende afgescheiden wordt en haren 
uitweg naar buiten vindt in twee spleten, ter wederzijde der 
borst in den metathorax gelegen en gewoonlijk door vrij dikke 
zoomen omvat. 
! Zie Martinet, Catechismus der Natuur, Deel III. Pl. 1. 
