130 KLEINE ENTOMOLOGISCHE MEDEDEELINGEN. 
Hieruit vloeit voort, dat wanneer eene parlij rupsen eene 
hoeveelheid van duizend gram Chinesche of Japansche bladeren 
gebruikt, 195 à 206 gram zijde-, bloed- en vleeschvormende 
stoffen worden opgenomen, terwijl daarentegen eene gelijke partij 
rupsen uit eene gelijke hoeveelheid bladeren van Tortona of 
Alaïs slechts 149 à 150 gram dezer stoffen zal kunnen assimileren. 
Of met andere woorden, dat de eerste partij aan 1000 gram 
bladeren genoeg hebbende, de laatste 1400 gram loof zal moe- 
ten verwerken. 
Wanneer men dit feit nu toepast op de rupsen, die, uit 
Japansche of Chinesche eijeren gekweekt, te Tortona of te Alaïs 
worden opgevoed, zoo zal een bepaald aantal daarvan, dat in 
China of Japan 1000 gram der dáár groeijende moerbezieblade- 
ren zow gegeten hebben, nu ook te T. of A. niet meer dan 1000 
gram van Piemonteesch of Fransch loof verbruiken. 
Het gevolg daarvan kan niet uitblijven. De zijdewormen zullen 
op die wijze slechts onvolkomen worden gevoed, de volgende 
generatie zal weder zwakker zijn dan de vorige, zoowel in ontwik- 
keling als in voortbrengingsvermogen, en zoo voortgaande moet 
noodwendig eene derde, eene vierde generatie nog meer en meer 
ontaarden. 
Terwijl men dan ook waarneemt, dat de eerste rupsen, die 
uit Japansche en Chinesche eijeren zijn gekweekt, rusteloos eten, 
zoodat men haar zelfs kan hooren bijten en deze nog genoeg 
zijdevormende stof opnemen, om zich te kunnen inspinnen, zoo 
ziet men de kaauwacte in de tweede, derde en vierde gene- 
ratie al meer en meer afnemen. 
Evenzoo is het als een der eerste kenteekenen van « deze 
ziekte» opgemerkt, dat de zijworm minder gretig eet en kleiner 
blijft. Daarbij verliest hij het vermogen van behoorlijk te ver- 
vellen, terwijl diegenen hunner, welke zich nog vermogen in te 

klaart L. zelf daaruit, dat het van daar verkregen moerbezieloof blijkbaar nog onvol- 
komen uitgegroeid en nog zeer jeugdig was. Wet was aldaar in het vroege voor- 
jaar geplukt. Bij het bekende feit, dat de jorge bladeren over het algemeen steeds 
een betrekkelijk Aooger stikstofgehalte bezitten, kan deze analyse hier dus niet dienen , 
en is het te verwonderen, dat L haar toch in de reeks heeft gesteld. Beter ware het 
seweest, van daar later eene hoeveelheid volkomen ontwikkelde bladeren te hebben ontboden. 

