KLEINE ENTOMOLOGISCHE MEDEDEELINGEN, 181 
spinnen , door een los en dun spinsel omgeven blijken te zijn. Hunne 
poppentoestand duurt wijders ook ongewoon lang; de vlinder is 
klein, traag en heeft veeltijds weinig ontwikkelde vleugels '. — 
Dit zelfde onderwerp kan men meer in het breede behandeld 
vinden in een beredeneerd Verslag dezer scheikundige proeven, 
dat door L.’s assistent, den heer Reichenbach zelven, sedert is 
gegeven in het Julij-nommer van de Annalen der Chemie und 
Pharmacie, v. 1867. R. bespreekt daarin ook de beteekenis van 
het tevens door hen gevonden verschil in het gehalte der 
anorganische bestanddeelen van de verschillende onderzochte 
bladeren der Morus alba, — met het oog op de daarin voor- 
komende potasch, kalk, magnesia, chloorsodium, kiezelzuur en 
phosphorzuur. 
Wanneer toch de zijdewormen, — zoo als Péligot reeds heeft 
beweerd, — «zich uitsluitend voeden met moerbeziebladeren , 
«omdat die veel meer potasch en phosphorzuur bevatten, dan 
«alle andere tot hiertoe onderzochte bladeren», — zoo kan het 
niet missen, of eene vermindering ook van deze bestanddeelen 
moet eene nadeelige uitwerking hebben op het geheele voedings- 
proces bij deze insekten. | 
R. vond dan ook, onder anderen, dat de hoeveelheid van het 
voor de voeding zoo noodige phosphorzuur , in de Italiaansche 
en Fransche moerbeziebladeren, in gelijke evenredigheid ver- 
minderd was, als hun stikstofgehalte. Het kalkgehalte daaren- 
tegen steeg in dezen veel hooger, iets, wat volgens zijn gevoe- 
! Bij deze geheele en getrouwe schildering van den voortgang der kwaal, schijnt 
L. mij toch toe, zoo niet van een valschen, dan toch van een niet geheel bewezen 
major (bevat in de hierboven door mij cursijf gestelde zinsnede) te zijn uitgegaan. Hij 
zegt: de zijwormen krijgen ontoereikend voedsel, omdat ze aan de 1000 gram blade- 
ren, — waaraan ze in China genoeg zouden hebben gehad, — in Europa niet genoeg 
hebben. Maar wie dwingt hen , om van het minder voedzame loof, zoo als L. 
poneert, » evenveel» te eten? en waarom eten ze daarvan niet meer ? zóóveel dat ze 
verzadigd zijn en tot volle ontwikkeling komen? Van erwten en boonen behoeft 
een mensch niet evenveel te eten, als van rijst of aardappelen, en van de eene hooi- 
of haversoort behoeft het rund en het paard meer dan van eene andere met mindere 
voedingswaarde. Of zouden misschien de zijdewormen aan een’ bepaalden tijd, aan 
een vast getal etensuren gehouden zijn, voor eu aleer zij vatbaar zijn voor vervellen 
en verpoppen? Ik meen, dat hiervoor geen genoegzame grond bestaat en dat in dic 
tijdperken nog al eenig verschil voorkomt, zelfs naar de individuen, van welken bet 
een zich veel vroeger dan het andere verpopt. 
