208 DE INLANDSCHE BLADWESPEN IN HARE 
geelachtig , later op den rug een grijsachtig groen, gelijk aan 
dat van sommige wilgenbladen en op buik en pooten lichter en 
tevens eenigzins naar het gele zweemende. De kop is flaauw 
uit den bruinen betint, of zeer licht feuille-morte. Het ligchaam 
is vrij slank, glad, onbehaard met twee vrij dikke rimpels op 
elken ring, loopende tot aan de rij der stigmata. Van dezen 
is alleen het eerste zeer duidelijk te zien, zijnde betrekkelijk 
groot en zwart omzoomd, terwijl de overigen veel kleiner zijn 
en witte randen hebben. Aan den kop zijn de bovenkaken 
bruin en staan de kleine oogen in ronde, zwarte plekjes. 
Behalve de drie paar groene, nog al vrij lange borstpooten, 
telt men slechts zes paren vliezige buikpooten en aan het laatste 
segment niet, gelijk gewoonlijk, nog een paar pooten. Deze 
ontbreken geheel. Het staarteinde is eenigzins puntig. Van 
wippen met den staart of uitstrekbare kliertjes tusschen de pooten 
was bij deze soort geene spraak. 
Tegen het einde van Mei deed ik mijne larven (die ik tot nog 
toe buiten gelaten had, omdat ik bij ondervinding wist dat 
perentakjes, ofschoon in water gestoken, zeer spoedig verleppen) 
in groote suikerglazen tot zekere hoogte met vochtige aarde ge- 
vuld. De eene voor, de andere na liet zich van de bladeren 
vallen en kroop in de aarde. Den geheelen zomer door zag ik 
van tijd tot tijd de glazen na, onderzoekende of ik er ook leven 
in zou kunnen bespeuren, doch steeds te vergeefs, zoodat ik in 
October het nazien naliet, hopende in het voorjaar met het zien 
vliegen der wespjes verrast te zullen worden. Doch het werd 
Mei en ik had nog geene wespen gezien. Ik nam al de oude 
perenbladen weg en vond daaronder eene vrouwelijke wesp dood, 
waarschijnlijk had zij zich voortdurend onder de bladeren ver- 
scholen gehouden en was dit de reden waarom ik haar niet 
had bespeurd. Vruchteloos keerde ik nu bij kleine gedeelten al 
de aarde uit de flesch om, in de hoop nog eenige poppen en 
bijna ontwikkelde wespen aan te treffen; ik vond niets en moest 
met mijn unicum te vrede zijn. 
Dit was een wijfje. Voorwerpen van dezelfde soort door den 
heer G. A. Six en mij in April of Mei gevangen, waren ook 
