DIPTEROLOGISCHE AANTEEKENINGEN. 951 
welke deze niet kan zijn en later met zekerheid door mij is 
bestemd als Z. simplieissima Löw, volgens de uitvoerige beschrij- 
ving in de genoemde Entom. Zeitung, blz. 50. Eerst in de 
zomers van 1865 en later ben ik gelukkig genoeg geweest om 
het geslacht Lispe, die ik vroeger ten onzent voor zeer zeldzaam 
hield, in nog meer soorten en de meesten in een aantal 
exemplaren te leeren kennen. Aan eene zeer bepaalde plek in 
de duinen bij den Haag, alwaar men bezig is door zandafgraven 
kanalen te vormen, zag ik, behalve door eenige Dolichopoden 
en Ephydrinen, de kanten van die kanalen ook door een groot 
aantal voorwerpen van Zispe bewoond; en ik heb die gelegen- 
heid waargenomen, om mijne collectie er ruim van te voorzien, 
Verreweg de meeste exemplaren, die aldaar in Junij en Julij 
dagelijks te vinden waren, behoorden tot de beide digt verwante 
soorten fentaculata Deg. en consanguinea Löw (Wiener Entom. 
Monatschrift 1858, blz. 8). Eene derde, merkelijk kleinere soort 
die niet zoo veelvuldig voorkwam, maar waarvan ik toch eenige 
weinige exemplaren van beide seksen magtig werd, is ontwijfel- 
baar £ pulchella Löw (Stett. Entom. Zeitung 1847, blz. 29). 
Ook vond ik er wederom de soort met zwarte palpen, waarvan 
ik boven melding maakte, nu in eenige exemplaren, waaronder 
ook 4; en eindelijk een enkel paar van ZL. hydromyzina Fall. 
Twee der bovengenoemde soorten, simplicissima en pulchella, 
waren tot dusver, zooveel mij bekend is, alleen tot het zuide- 
lijkst gedeelte der Europeesche fauna (Italië, Griekenland, Klein - 
Azië, enz.) gerekend; terwijl het nu blijkt dat zij ook in Midden- 
Europa aanwezig zijn, daar simplicissima door Ruthe bij Berlijn 
en pulchella door mij bij den Haag is gevonden. De soorten 
van het geslacht Lispe, althans de beide laatstgenoemden, schijnen 
dus zeer verspreid te zijn. 
Omtrent de beide zeer na verwante soorten, tentaculata en 
consangwinea, heb ik niet anders in het midden te brengen , 
dan dat ik die uit Léw’s en Schiner’s beschrijvingen zeer ge- 
makkelijk en duidelijk heb leeren onderscheiden. Het verwondert 
mij echter, dat Schiner geen woord zegt van het vrij lange , 
eenigzins doornachtige, maar stomp eindigende aanhangsel, dat 
