VERSLAG. 23 



Na 13 dagen, 18 Aug., begonnen de lartjes te verschijnen, welke 

 in kleine gaatjes ter plaatse van het ei gezeten waren, en daar het 

 blad verder uitvraten. Zij zijn lichtgroen met geelbruinen kop; de 

 eitjes waren zeer verspreid gelegd, meestal één, zelden drie op een 

 blad. Na een viertal dagen waren er reeds flink gegroeide exem- 

 plaren, die aan den rand der bladen gingen vreten. Bij veront- 

 rusting nemen zij eene eenigszins S vormige houding aan; reeds 

 de kleine larven in de gaatjes van het blad doen dit. Spreker kon 

 hierbij geen reuk waarnemen. Den SO^tea Aug. waren eenige verveld. 

 De kop was toen lichtbruingroen, met bruinachtige streep rond 

 langs achterhoofd '); monddeelen bruinzwart ; kleur van het lichaam 

 grasgroen met witte plooien tusschen de geledingen; aan weerskanten 

 van het donkerder doorschijnende ruggevat loopt van ongeveer 

 derde tot negende segment eene witte of geelwitte langslijn, welke 

 weder begrensd wordt door een doffer gi'oene, iets breedere streep. 

 Daaronder is de tint grasgroener met boven de pooten weer doffere 

 plekken. De voorste pooten zijn licht grijsgroen ; abdominaal-pooten 

 groen. Het voorlaatste segment gelijkt door de daar overhangende 

 huid iets breeder; het laatste is bruinrood aan het uiteinde met 

 twee evenzoo gekleurde anaalstaafjes. Het uiterlijk der gekweekte 

 larven komt meer overeen met Brischke's beschrijving dan met 

 zijne afbeelding van Nematiis dispar. 



Den 7den en 8sten Sept. werden in het gazen omhulsel twee donker- 

 bruine cocons gemaakt tegen een watje dat met suikerwater voor 

 de wesp bevochtigd geweest was, en den daarop volgenden dag 

 werden 37 larven van verschillende afmetingen naar een glas met 

 aarde verhuisd, waarin zij verder met berkenloof gevoed werden. 

 Weldra ki'open er eenige in den grond; in het laatste stadium zijn 

 de larven geheel groen met bleek roodbruin laatste segment; de 

 lengte is dan ongeveer 12.| mm. Bij sommige, die de laatste ver- 

 velling nog niet ondergaan hadden , waren achter den kop en bij 

 het achtereinde de donkerder groene vlekjes en punten te zien, 

 waarvan Brischke zegt: «auf den ersten und letzten Segmenten 



X) Brischke beschrijft den kop eenigszius anders, 



