(dr. a. t. van ROSSUM.) PTBR0NU8 SPIRAEAE. 247 



Über letzteren sind dunkelbraun; 6 mittlere Bauchfüsse; dass After- 

 ende mit den kaum entwickelten Nachschiebern wird meist vom 

 Blattrande, an dem die Larve sitzt, etwas abstehend gehalten. 



Am folgenden Tage (10 Aug.) sah ich von den zuerst gefundenen 

 nur mehr eine fressend ; die andern hatten sich zwisschen ver- 

 trockneten Blättern der Futterpflanzen und zusammengeknittertem 

 Papier auf dem Boden des Zuchtkastens , weisse, tast silberglänzende 

 Cocons gesponnen. Einer der zuletzt gefundenen fehlten die beiden 

 Schläfen-stricheichen ' ) ; die neben ihr liegende abgestreifte Haut, 

 Hess mich vermuthen , dass sie über Nacht ihre wahrscheinlich 

 letzte Häutung durchgemacht hatte. » 



Een gering aantal wespen benevens eenige kleine parasieten 

 {Campoplex) verschenen in Augustus 1876 uit de cocons gedurende 

 Kriechbaumers afwezigheid ; de uitgekomen bladwespen , die in- 

 tusschen gestorven waren, werden na zijne terugkomst opgezonden 

 aan Zaddach te Koningsbergen. In later jaren werden « trotz 

 eifrigen und beschwerlichen Suchens » aan de steile hellingen der 

 Isar bij Hessellohe slechts een paar larven gevonden , waaruit zich 

 Campoplex-sluipwespen ontwikkelden ; buitendien werden een paar 

 exemplaren aangetroffen op Spiraea armions aan de Rott te Hoch- 

 stadt bij Rosenheim. Op andere plaatsen in Beieren, waar deze 

 plant ook in het wild groeit .... a keine Spur der Larve », én 

 Kriechbaumer eindigt zijn opstel met de woorden : « Vielleicht haben 

 Andere an anderen Orten mehr Glück mit dem Auffinden derselben.» 



Nergens in Europa werd de larve intusschen waargenomen .... 

 totdat zij den 31 Juli 1899, juist op den datum af 23 jaren na 

 Kriechbaumers vondst, in Nederland toevallig ontdekt werd, door 

 de beeren R^euvens en Ritsema. ^) 



Ongeveer twintig larven werden mij toen door Dr. Reuvens 

 toegezonden, welke door hem en den heer Ritsema verzameld waren 

 in een tuin te Oosterbeek bij Arnhem. Vele bladeren eener Spiraea 

 aruncus waren aldaar door de larven aangetast. Zij aten er met 



1) De vlekjes verschijnen na de laatste vervelling welke deze laive nog 

 ondergaan moest. 



2) Tijdschr. v. Entom. XLIII Versi, p. 14. 



