44 DE INLANDSCHE BLADWESPEN. 



oppervlakte van den aardbodem verbergen, om eerst tegen 

 het invallen van den avond weder te voorschijn te komen. 



De door mij gevondene larve (fig. 1) scheen nog niet 

 volwassen ; zij liad een' glanzigen , oranjekleurigen kop , in 

 den vorm van eene Leidsche kaas, uiterst fijn behaard. 

 Aan wederzijde zag men daarop een donker zwart cirkel- 

 rond vlekje, in welks midden een oog stond, en achter 

 op den schedel — in den nek, zou men geneigd zijn te 

 zeggen — een klein zwart driehoekje. Van dit driehoekje 

 gingen op het eerste segment twee eenigzins gekromde 

 zwarte lijntjes uit, doorloopende tot achter een bijna rond 

 zwart vlekje aan wederzijde. De jjovenzijde van het lig- 

 chaam tot op den voorlaatsten ring scheen paars gekleurd 

 en de onderzijde vaal geel; in werkelijkheid echter was de 

 kleur voor loeide zijden dezelfde, doch de bovenzijde was 

 bedekt met eene paarsachtig bruine teekeningvan kromme 

 lijnen, die haren oorsprong namen uit twee fijne lijntjes, 

 welke naast elkander in de lengte over den rug liepen. De 

 gedaante dier kromme lijntjes is gemakkelijker te teekenen, 

 dan te beschrijven, zie fig. 2. Overigens waren die ringen 

 in vele plooijen verdeeld (verg. fig. 3), waarvan de meesten 

 met rijen witte stekeltjes bezet waren. In het lichte ge- 

 deelte der huid in de zijden stonden scheve donkere dwars- 

 streepjes boven alle pooten, belialve die van het voorste 

 paar. De larve had zes hoornaclitige voorpootjes, zeven paar 

 vleezige pooten onder het midden van het lijf en twee naschui- 

 vers. De beide laatste segmenten waren zonder teekening. 



Eenige dagen daarna vond ik eene mijner larven des 

 morgens omtrent 9 uur bezig met vervellen; zij deed dit 

 op eene zonderlinge wijs, die ik echter nog eenmaal bij 

 bladwesp-larven heb waargenomen; zij zat namelijk dwars 

 om een' stengel, zich toen vasthoudende met 4 of 6 mid- 

 denpooten. Later zag ik dat de uitgetrokken huid op die 

 wijze om den stengel vastgehecht bleef. Het vervelde dier 

 was glanzig groenacljüg geel, geler dan de vorige huid, 

 met slechts llaauwe sporen van de teekening. 



