DE INLANDSCHE IIEMIPTEREN. 169 



bruin, de beide volgenden kort, fijn en bruin. Het haisschild 

 glanzig, doch grof gekorreld, naar achteren sterk verbreed 

 met naar buiten gekromden achterrand. Schildje glanzig, 

 bol met 3 witte puntjes in de hoeken en aan de spits. 

 Dekschilden ietwat doorschijnend, grof gekorreld met zwarte 

 langsstreepjes aan den buitenrand; wigge lichtbruin met 

 donkerbruine spits; membraan vuilwit, naar de spits toe 

 rookkleurig met duidelijke bruine aderen. Pooten geelachtig 

 met bruine ringen aan het eind der dijen en bruine tarsen 

 en scheenhelften. 



Van deze soort is mij slechts een inlandsch voorwerp 

 bekend, door den heer van der Wulp in Augustus in het 

 duin bij den Haag gevangen. 



Gen. 7. Lopus Hahn. 



Terwijl de Capsinen in het algemeen kenbaar zijn aan 

 de haarachtige fijnheid der beide laatste leden van de 

 sprieten, zijn er toch drie soorten onder, bij welke de 

 sprieten meer gelijken op sommige Lygaeoden ^) b. v. het 

 geslacht Cymus, doordien de sprieten aan het eind niet 

 veel dunner zijn. Deze weinige soorten worden hier in het 

 geslacht Lopus vereenigd. 



Het hgchaam is meer langwerpig dan ovaal. Kop kort en 

 driehoekig, bij eene soort wat bol op den schedel, bij de 

 anderen meer plat. De sprieten zijn zoo lang als het ligchaam 

 of langer; 1' lid bij twee soorten langer dan de kop, 

 2' lid tweemaal zoo lang als het eerste of zelfs langer, bij 

 ééne soort ietwat knodsvormig; de beide volgenden niet zoo 

 fijn als gewoonlijk in deze familie, doch in dikte weinig 

 verschillend met het 2^ Halsschild aan den achterrand veel 

 breeder dan aan den voorrand, van voren naar achter ge- 

 leidelijk oploopend, bij eene soort met scherpe kanten, bij 

 de anderen niet. Dekschilden vrij lang gestrekt met langen 

 cuneus,de membraan met groote cellen. Pooten matig lang, 

 vrij slank, alleen bij eene soort de achterdijen dik. 



1) Fabricius plaatste ook de ceuige soort, die hem bekend was, ouder de LvLraeo Jeu. 



