evi VERSLAG. 



De heer van Hasselt zegt , dat hij bij het lezen der verhalen 

 van de doodende eigenschappen der Tsetse, steeds aan overdrijving- 

 heeft gedacht. Niet zonder voldoening verneemt hij nu , dat zijne 

 meening ook door anderen gedeeld wordt , en er eigenlijk alle reden 

 is voor de veronderstelling , dat de zoo gevreesde Tsetse inderdaad 

 niet veel gevaarlijker is te achten dan onze gewone bloedzuigende 

 insecten. 



De heer Everts deelt een en ander mede over de inlandsche 

 Necrop/iortfs-iioorien. Alle midden-Europeesche soorten komen ook 

 in Nederland voor. Het geslacht Necrojj/wnis wordt verdeeld in ge- 

 heel zwarte en in rood gevlekte soorten. Van de eerstgenoemden 

 zijn er slechts twee: 1° N. Gert?mnicus L. , met eene geheel zwarte 

 sprietknots, de achterschenen met een sterk gedoomd gedeelte 

 aan het uiteinde en den omgeslagen randzoom der dekschilden 

 rood; zij komt op groote zoogdierkrengen voor; en 9.°. N. /rmiiafor 

 Goeze , met de sprietknots , behalve het eerste lid rood ; de achter- 

 schenen zonder sterk gedoomd gedeelte en de dekschilden geheel 

 zwart; gemeen op vogelkrengen. — Van de gevlekte soorten kan 

 in de eerste plaats worden afgezonderd N. J'espillo L. , wier achter- 

 schenen gekromd en de trochanters der achter pooten in een langen 

 priemvormigen doorn uitgetrokken zijn; gemeen op zoogdierkrengen. 

 Van de overige soorten , allen met rechte achterschenen , heeft men 

 vooreerst N. mortuorum F. (vespiUoides Hrbst) , met geheel zwarte 

 sprietknots; gemeen op vogelkrengen. Al de anderen hebben de 

 sprietknots , met uitzondering van het eerste lid , roodgeel. Daartoe 

 behoort: N. vestigator Herschel, waarvan het halsschild aan de 

 voorzijde aanmerkelijk breeder is dan aan de basis en tevens langs 

 den geheelen omtrek behaard; bij de verdere soorten is het hals- 

 schild aan de voorzijde slechts iets breeder dan aan de basis. Het 

 pygidium zoowel als het propygidium is geel behaai'd bij N. mter- 

 ruptus Steph. (= fossor Er.), met de variëteit galllcus Duval, bij 

 welke de trochanters der achterpooten sterk gekromd zijn. Daaren- 

 tegen is alleen het pygidium geel behaard en het propygidium 

 zwart behaard bij 'N. ruspator Er. {investigator Zett.) , bij welke 



