DB ETJBOPEESCHE SOOETEN VAN CATOCALA. 109 



als de vleugel , bij Agroüs {Pronuba) , bereikt zij | van die lengte. 

 Lederer stelt dit in zijne beschrijving van het genus Catocala 

 {Noctuinen Europa's p. 202) niet op den voorgrond. Buitendien 

 heb ik bevonden, dat ader 6 der voorvleugels wel zoo duidelijk 

 uit de spits der middencel, niet uit den achterrand der aan- 

 hangcel ontspringt als b. v. bij Agroüs; doch dit is een kenmerk 

 van zeer ondergeschikten aard. 



Belangrijker is, wat de heer Hulst omtrent de specifieke ken- 

 merken vermeldt, en het bewijst tevens, hoeveel er nog voor een 

 opmerkzaam onderzoeker in dit opzicht te leeren valt. Hij heeft 

 namelijk — en dit komt mij vooral gewichtig voor — verschillen 

 geconstateerd in de bedoorning der achterschenen bij de onder- 

 scheidene soorten. Dat die , ook bij de Europeesche soorten , be- 

 staan , duidt reeds Lederer t. a. p. aan , maar deze heeft er geene 

 waarde genoeg aan gehecht, om op te geven hoe het met die ver- 

 schillen in het bijzonder gelegen was bij de Europeesche Gatocalen. 



De heer Hulst vindt onder de Noord-Amerikaansche species de 

 volgende groepen: 



I. Alleen de middenschenen bedoornd. 

 H. Midden- en achterschenen bedoornd. 

 ni. Ook buitendien de voorschenen l»edoornd. 



Van de derde groep heb ik onder de Europeesche soorten in 

 mijn bezit geene vertegenwoordigers gevonden, wel van de van 

 de beide andere. Tot de eerste behooren: 



A. Met roode achtervleugels: 



Nupta. 



Buia. 



Promissa. 



B. Met gele achtervleugels: 



Nymphaea. 



Paranympha. 



Diversa. 



Eutychea. 



Nymphagoga. 



G. Met zwarte, aan den voorrandshoek witte atchtervleUgelis: 

 Dissimilis. 



