OVEE NOCTÜA MOLD AVICOLA H.S. 



DOOR 



P. C. T. SNELLEN. 



Voor eenigen tijd van Dr. Staudinger een exemplaar ontvangende 

 van de bovengenoemde Noctuine, die mij nog maar alleen door 

 afbeelding en beschrijving bekend was , trof het mij , dat zij 

 mij zoo weinig vreemd voorkwam. Bij het doorzien mijner ver- 

 zameling werd dit raadsel spoedig opgelost. Moldavicola Herrich- 

 Schäffer gelijkt zoo zeer op Lascivalis Lederer, dat de laatste bijna 

 er uitziet als eene kleine variëteit van de eerste. 



Volgens mijne gewoonte, onderwierp ik nu mijne nieuwe aan- 

 winst aan een onderzoek ten opzichte harer generieke kenmerken. 

 Alvorens ik den uitslag van dat onderzoek mededeel, wil ik eerst 

 nog aanteekenen, dat mijn voorwerp nauwkeurig genoeg met Herrich - 

 Schäflfer's afbeelding en beschrijving overeenkomt, om allen twijfel 

 aan de juistheid der determinatie uit te sluiten. iMillière's afbeel- 

 ding, trouwens die eener donkere variëteit (zie zijne Icônes III, 

 p. 437, pi. d54, f. 1), is niet zoo kennelijk. 



De uitslag van mijn onderzoek bevreemdde mij eenigszins , want 

 terwijl Lederer in zijne Noctuinen Europa's p. 484 van Moldavicola 

 en van de hem (ook mij nog) mede in natura onbekende Acontia 

 viridisquama aanteekent , dat zij « Den Abbildungen nach kaum 

 hieher » (tot Äcontia) behooren , zijn beide soorten in Staudinger 

 en Wocke's uitmuntenden Catalogus van 1871 zonder reserve in 

 Äcontia geplaatst. Intusschen bevond ik, dat bij Moldavicola de 

 aanhangcel der voorvleugels ontbreekt en hunne aderen 8 — 10 

 gesteeld zijn. Dit verschil met Äcontia — die eene aanhangcel 



