112 OVER NOCTFA MOLDATICOLA H.-S. 



bezit , waaruit ader 7 , de steel van 8 + 9 en, afgescheiden daar- 

 van , ader 1 ontspringen — verbiedt ten eenenmale om Molda^ 

 vicola als tot het genoemde genus behoorende te beschouwen , al 

 valt het niet te ontkennen, dat vleugelvorm en aanleg van 

 teekening anders vrij sterk aan die van Acontia lucida Hufn. 

 herinneren. De palpen en pooten zijn buitendien ook grover en 

 minder glad beschubd dan bij laatstgenoemde soort. 



Moldavicola nu komt , niet alleen wat kleur , vorm en teekening 

 aangaat , maar ook , — en dit zegt meer , — wat het aderstelsel 

 betreft, ten volle overeen met Lascivalis Lederer. Deze soort, 

 door den auteur als eene CJioreutis (r. Choreutes Tr.) beschreven 

 en in Staudinger en Wocke's Catalogus in het verwante genus 

 SimaetMsy dus altijd als eene Tineine fungeerende, is, volgens de 

 ontdekking van den heer Ragonot {Annales de la Soc. Ent. de 

 France 1875, Bulletin p. 42), inderdaad geene Tineine, maar 

 eene Noctuine, die tot het genus Thalpochares Lederer moet 

 worden gerekend. Ik ben het met den Franschen Lepidopteroloog 

 eens en plaats dan ook Lascivalis met Moldavicola in het geslacht 

 Thalpochares ^ hoewel eenigszins van het gros der soorten ver- 

 wijderd , om de stompere , naar achteren minder verbreede voor- 

 vleugels, hunne grovere, ongelijk bont gevlekte franje, de bijna 

 naakte mannelijke sprieten en de bontere onderzijde. Zeer 

 geïsoleerd staan de beide genoemde soorten echter niet , Tlial/p. 

 Dardouini , Velox en Suava bij voorbeeld , vullen vrij wel de gaping 

 aan tusschen haar en de meer typische soorten. 



Eene andere, mede als eene Acontia beschrevene soort, Hueberi 

 Erschoff, is onlangs ook terecht door Staudinger afgescheiden en 

 in zijn nieuw genus Armada geplaatst , zie Mémoires sur les 

 lépidoptères I p. 143 (bij Armada Dentata Stand.). 



