238 AANTEBKEîriNOEN OTEE EPHESTIA KÜHNIELLA ZELL, 



weinig kan worden toegevoegd, zou des noods toereikend mogen 

 worden geacht voor de bekendmaking der soort ; alleen mocht men 

 nog eenige afljeeldingen van het dier in zijne verschuilende toe- 

 standen wenschen te bezitten , en daar nu Prof. van Leeuwen zoo 

 goed is geweest , deze afbeeldingen op mijn verzoek te vervaardigen > 

 meen ik wel te doen , die hier in het licht te geven , als aan- 

 vulling tot de natuurlijke historie der soort. Ik voeg er eenige 

 opmerkingen en aanteekeningen , ook over verwante soorten, aan 

 toe. Voor eene opname in Sepß's Neder lanche //e Insecten houd ik 

 namelijk deze verhandeling minder geschikt , omdat zij geene zuiver 

 inlandsche soort tot onderwerp heeft. 



Het materiaal voor de bijgaande afbeeldingen heb ik weder, 

 evenals de in dit Tijdschrift, deel XXIV (1881), pag. xx, ver- 

 melde voorwerpen , te danken aan ons , steeds welwillend met zijne 

 collega's samenwerkend medelid, Mr. Maurissen te Maastricht. Hij 

 zond mij op mijn verzoek in Maart 1884 eene doos met rupsen, 

 mij tevens meldende , dat hij er , zoo noodig , nog aanzienlijk meer 

 kon leveren, daar I^pJiestia Kühniella nog altijd in groeten getale 

 in de vermicelli-fabriek huisde, waar zij het eerst als schadelijk 

 was waargenomen. 



De rupsen zond ik aan den heer van Leeuwen , die van haar , 

 van de poppen, de levende en opgezette vlinders, benevens van 

 hunne ligchaamsdeelen een aantal zeer juiste afbeeldingen ver- 

 vaardigde. 



Gedurende haren levensloop veranderen de rupsen weinig van 

 uitzicht. Eene volwassene, doch nog voedsel gebruikende rups is 

 ongeveer 16 millimeter lang; zij is in het midden een weinig 

 dikker dan aan de uiteinden , over het geheel slank , eenigszins 

 vetachtig glanzig, bleek vleeschkleurig rood of beengeel met roode 

 tint over den rug, met een fijn donker ruggevat en met eenige 

 korte haartjes bezet. De gewone, meest allen zeer kleine stippen 

 zijn hcht- of donkerbruin, ook de kop, het halsschild en het in 

 verschillende plaatjes verdeelde schild op den laatsten ring of staart- 

 schild. Zeiler noemt een en ander « dunkel honiggelb » , maar mij 

 schijnt de benaming bruin meer geschikt toe. Evenals de heer van 



