BN BBNIÖE VEBWANTB SOOETEN. 249 



exemplaar eener Phycide onder dien naam; hij was echter niet 

 geheel zeker van de identiteit zijner soort met die van Millière 

 (zie Stelt. Ent. Zeitung, 1882, p, 182). Mijn voorwerp komt in 

 grootte, kleur en vorm der tweede dwarslijn met Millière's af- 

 beelding overeen , doch verschilt door eene tweemaal sterk getande 

 witte , niet donkere , eerste dwarslijn. De Gnidiella van von 

 Noleken behoort stellig tot het genus Cryptoblabes. ÄhsterseUaZe]\.ev, 

 eene aan Elutella verwante soort, verschilt volgens hem van deze 

 door eene éénmaal getande eerste dwarslijn en gescheiden midden- 

 stippen der aschgrauwe voorvleugels en door het ontbreken van 

 gele haarbosjes aan den wortel der mannelijke achtervleugels, die 

 overigens ook grijs zijn gekleurd. Incanella Eversmann ken ik 

 alleen bij naam. 



Vergeten is in Staudinger's Catalogus: 



Ephestia vapidella Mann, Wien. Ent. Monats, I, p. 171 (1857). 

 Naar twee wijfjes beschreven (!). «Diese sind etwas kleiner als 

 Elutella und gleichen dieser Art in der Zeichnungsanlage, die aber 

 so matt und verloschen (ist) dass sie kaum zu erkennen ist. Die 

 Grundfarbe der Vorderflügel ist von Elutella ganz verschieden 

 difterirt aber auch in meinen zwei Exemplaren , indem sie bei dem 

 einen staubig rothbraun, bei dem anderen braungrau ist. Hinter- 

 flügel und Körpertheile wie bei Elutella. » De beschrijving is on- 

 voldoende en de beide exemplaren verschilden wellicht specifiek. 

 Vergelijk ook Staudinger, Horae Soc. Ent. Ross., XV (1850), 

 p. 71. 



Later zijn nog bekend gemaakt: 



EpJiestia Lugduniella Millière, Revue et Magasin de Zoologie, 

 1874. p. 350. — (Voorvleugels wij nkleurig bruin met twee 

 helder witte dwarslijnen). Mij onbekend. 



Ephestia egregiella Millière, Icônes, III. p. 328. pi. 141. f. 4, 5. 

 Is bijna zeker Euzophera big ella Zeller. 



Ephestia polyxenella MilHère, Revue de Zoologie, 1871. p. 63; 

 Icônes, III. p. 285. pi. 135. f. 2. — Ragonot {Eiitom. Monthly 

 Mag., XVII (1880). p. 231) heeft aangetoond, dat zij tot 



