162 (dr. h. w. de guaaf.) 
copulatieapparaat, der dagvlinders, bezitten wij van Buchanan 
White (28) in zijne verhandeling «On the Male Genital Armature 
in the European Rhopalocera» , welke hij in het laatst van 1876 
aan «the Linnean society of London» aanbood en later gepubliceerd 
heeft. Deze onderzoeker wijst op het feit , dat bij verschillende 
insectenorden , de vorm der organen , waarvan de instandhouding 
der soort afhangt , in zeer vele gevallen de beste en zekerste ken- 
merken verschaft voor de soortonderscheiding en is tevens van de 
juiste meening, dat dit voor de vlinders evenzeer geldig is, bij 
wie deze vorm niet alleen de belangstelling heeft gemist, die deze 
verdient, maar bijna geheel onbekend is gebleven *), terwijl bovendien 
de lepidopterologen , die niet verzuimd iiebben deze werktuigen te 
onderzoeken , gemeend hebben , dat deze eerder generieke dan wel 
specifieke verschillen aanboden. 
Na ontleding van gedroogd materiaal, bevond hij na onderzoek 
daarvan , dat het paringswerktuig bestaat uit drie deelen , één 
bovenste en twee lateraal geplaatste, die hij met de «appendices der 
Trichoptera» vergelijkt en volgens hem, waarschijnlijk het achtste 
abdominaalsegment vertegenwoordigen. De zijdelingsche aanhangsels 
(yalvae met de harpae) noemt hij «.harpagonesy) , terwijl het dorsale 
stuk (9de tergiet met den uncus) den naam « tegwnen-S) ontvangt. Min 
of meer onmiddelijk onder het tegumen zag hij de anaalopening 
en daaronder, «the intromitlent organ with its sheaths» , waarvan 
hij verder geen beschrijving geeft , aangezien de weeke deelen door 
uitdrooging min of meer veranderd waren. In laatstgenoemd orgaan 
zullen volgens hem , waarschijnlijk goede kenmerken te vinden zijn. 
De vrouwelijke copulatiewerktuigen bleken hem veel minder ont- 
wikkeld en de deelen zoo zeer door uitdroging geleden te hebben, 
dat een onderzoek op versch materiaal volstrekt noodzakelijk was. 
In sommige gevallen evenwel was het top- en voorlaatste abdo- 
minaal-segment belangwekkend door hunnen vorm. Vervolgens 
behandelt hij de modificaties der harpagones en van het tegwnen 
1) Zooals Buchanan White dan ook zelf beweert, heeft Scudder hierop eene 
gunstige uitzondering gemaakt, zie Hist. anat. overz. pag. 159 en 161. 
