16 IETS BETREFFENDE DE ONTWIKKELING 



door Lyonet daarentegen als in geledingen verdeeld , en vooral aan 

 het einde op eene zonderlinge wijze, bijna als een geknoopt koord 

 ineengedraaid. 



Ik ben in de gelegenheid geweest een aantal poppen te vinden van 

 de bij ons veelvuldig voorkomende Ttychoptera contam.Ì7iata Pabr. 

 (Verg. pi. 1 , fig. a^ b, c, d.) Over 't algemeen kon ik daarin duidelijk 

 den vorm herkennen, die ook in de boven aangehaalde afbeeldingen 

 is weergegeven. De kop en het borststuk zijn met al de ledematen 

 in een hoornachtig omkleedsel gehuld; de huid van het achterlijf 

 daarentegen is week. De pooten liggen grooten deels onder de 

 vleugelscheden en komen van onderen tegen den buik daar tus- 

 schen uit, waar men duidelijk al de tarsen ziet, regelmatig nevens 

 elkander geplaatst, en te zamen een platgedrukt uitsteeksel vor- 

 mende. Het cj'lindrische achterlijf is in vijf ringen verdeeld, welke 

 aan de insnijdingen met een aantal fijne puntjes zijn omzet (ook 

 in Keaumurs afbeelding vindt men hiervan eenig spoor). Het uit- 

 einde des achterlijfs, dat eenigzins spits toeloopt, heeft 4 of 5 

 dergelijke puntjes, die hier een weinig grooter zijn en meer den 

 naam van tepeltjes verdienen. De kleur van kop en borststuk is 

 donkerbruin ; het weekere achterlijf is groenachtig en met zwarte 

 stipjes en streepjes geteekend. Het achterlijf, dat door Reaumur 

 als ruig wordt voorgesteld en waaraan ook Lyonets afbeelding 

 eenige korte haartjes toekent, vond ik geheel zonder beharing. 



Maar hetgeen het meest mijne aandacht trok, was, dat ik aan 

 deze poppen niet ééne luchtbuis vond , in het midden uit het 

 kopeinde ontspruitende, gelijk de afbeeldingen der beide aange- 

 haalde schrijvers duidelijk aangeven, maar integendeel twee bui- 

 zen, aan elke zijde eene. Die aan de regterzijde is ongeveer 

 dubbel zoo lang als het ligchaam, die aan de linkerzijde is zeer 

 kort, niet eens ter lengte der vleugelscheden Beiden zijn haar- 

 vormig en loopen aan het einde zeer dun uit: van het platte, als 

 ineengedraaide einde, zoo als Lyonet aangeeft, heb ik geen spoor 

 gevonden. De lange luchtbuis is aan den wortel zwartbruin , doch 

 wordt spoedig roestkleurig en naar het einde nog bleeker; zij is 

 over de geheele lengte in spiraal gestreept, 't geen vooral naar 

 de spits toe duidelijk zigtbaar is, en ongetwijfeld met de beweeg- 

 baarheid der buis in verband staat. Het doel van het oro-aan is 



