OVER CECROPS EN LÄEMARGUS, 



TWEE GESLACHTEN VAN PARASITISCHE SCHAALÜIEREN. 



DOOR 



J. VAN DER HOEVEN. 



De dieren, die parasitisch op andere dieren leven, de epizoa, 

 behooren grootendeels, bijkans alle, tot de klasse der iiisekten van 

 Linnaeus, welke klasse, gelijk bekend is, ook de schaaldieren der 

 latere schrijvers bevat. Op visschen leven parasitische schaal- 

 dieren, die zich vooral aan de kieuweïi vasthechten, en waarvan 

 sommige in volwassen staat cene zoo afwijkende gedaante aan- 

 bieden , dat zij door vroegere schrijvers tot de vrij onbepaalde 

 klasse der ingewandsworraen werden gebragt. Het is echter, 

 vooral door de waarnemingen van Nordmann, gebleken, dat de 

 jeugdige toestand dezer vreemdstaltige dieren tot den vorm der 

 schaaldieren nadert; dat deze dieren bij de geboorte uit het ei 

 en in hun eerste levenstij dpeik met de jongen van Entomostraceën 

 en Daphnideën overeenkomen. Zij ondergaan dus eene verande- 

 ring van gedaante, eene metamorphose; maar, daar hier de 

 verandering geene hoogere volkomenheid van den vorm met zich 

 brengt, terwijl deze dieren b. v. somtijds in jeugdigen leeftijd 

 oogen bezitten of ledematen , die zij later verliezen , omdat zij zich 

 eerst vrij bewegen en later niet meer van hunne plaats gaan, 

 heeft men die gedaantewisseling eene teruggaande [rücJcschreitende 

 Metamorphose) genoemd. Ook andere vastzittende diersoorten , 

 die zich niet uitsluitend op dieren, maar op allerlei voorwerpen 

 in zee aanhechten , zoo als de eenfle?imossels [Anatifae) en de 

 zeepokkeu [Balani), ondergaan zulk eene teruggaande gedaante- 

 wisseling, terwijl zij aanvankelijk onder den vorm van crus- 

 taceën vrij rondzwommen. Niet van alle parasitische schaaldieren 

 zijn de vroegere toestanden tot onze kennis gekomen; de analogie 

 laat ons echter naauwelijks toe om te betwijfelen, dat de bij an- 



