116 EENIGE OPMERKINGEN OMTKENT 



poppen is als bij Fimbria. Hetgeen Treitschke van dezen vlin- 

 der zegt, namelijk, dat sommige poppen in den loop van den 

 zomer uitkomen, anderen overwinteren, berust op verkeerde waar- 

 nemingen. Bij Sepp is de rups zeer goed afgebeeld. 



' Polia herhida. 



Van deze, lang als eene in ons land zeer zeldzame te boek 

 staande soort , heb ik jaarlijks bij 's Gravenhage en ook bij Was- 

 senaar de rups gevonden. Zij is eene der vroegst verpoppenden , 

 leverende den vlinder ook al tijdig op, namelijk van 15 — 30 

 Mei. Eens vond ik nog eene rups bij 's Gravenhage den 27sten 

 April , waaruit eerst den 27sten Junij de vlinder voortkwam. 



In 't begin van Augustus 1856 vond ik van dezen vlinder in 

 de plantage bij Rotterdam een schooltje eijeren van ongeveer 50 

 stuks , op de onderzijde van een elzenblad. Zij waren klein , 

 lichtgroen en eenigzins geribt. Na acht dagen kwamen de rup- 

 sen uit. In hare eerste jeugd spanden zij met vier buikpooten , 

 de vier anderen niet gebruikende. Toen waren zij donkergroen. 

 Zij zaten meest in scholen bijeen op de onderzijde der elzen- 

 bladeren , waarmede ik haar gevoed heb tot de winter inviel. Bij 

 de tweede vervelling werden zij lichtgroen; zij vertoonden toen op 

 den rug eene ruitvormige teekening, uit zwarte lijnen bestaande, 

 welke tot aan de laatste vervelling niet van vorm veranderde. 

 De ruiten zijn alleen met lijnen aangeduid , zonder dat , zoo als 

 na de laatste vervelling, de grond, welken zij insluiten, donker- 

 der is dan het overige ligchaara. Na de derde vervelling werden 

 zij licht kaneelbruin. Voor den winter vervellen zij nog voor 

 den vierden keer, zonder verder in teekening of kleur verande- 

 ring te ondergaan. Den winter bragten zij door , in deze bla- 

 deren verborgen , zonder te eten. Toen in Pebruarij het weder 

 zachter werd, zetteden zij zich allen tot hare laatste vervelling, 

 waartoe zij verscheidene dagen noodig hadden. Zij waren toen 

 als de bij Sepp afgebeelde rups, doch met dit onderscheid, dat 

 de grondkleur , even als bij de overige vroeger en later door 

 mij gevondene rupsen , licht blaauwgrijs was. De zeer duidelijke 

 ruitvormige vlekken , die zich van den kop naar achter uitstrek- 

 ken , waren donkergraauw. De luchtgaten stonden in zwarte 



