XVI V K II s L A G. 



De heer van Rossum deelt mede dal door hem den 2 Augustus 

 van het vorige jaar een mannelijk exemplaar van eene bladwesp 

 Cimhex saliceti Zadd. werd gevonden op waardenhout aan den 

 Rijn , tegenover het Malburgsche veer hij Arnhem. Zooals bekend 

 is, vertoonen deze wespen zich meestal vroeger, bijv. in het begin 

 van Mei en in de ma;jnd Juni; noch door Dr. Oudemans noch 

 door spreker waren zoo laat in den zomer exemplaren der groot e 

 Gimbices waargenomen. Volgens de naamlijst der Nederlandsche 

 Tenthredinidae van Dr. Oudemans (Tijdschrift voor Entomologie 

 XXXVII, bladz; 94 en 95) schijnt dit echter meer in Augustus 

 voorgekomen te zijn. Het gevonden exemplaar bood eene welkome 

 gelegenheid ter vergelijking met de wesp, die 5 Mei 1894 door 

 den heer de Vos tot Nederveen Gappel te Apeldoorn tegen een' 

 beukenstam aangetroffen was, en in de zomervergadering te Venlo 

 reeds ter bezichtiging rondging (T. v. E. XXXVIII verslag XL lil). 

 Spreker laat thans beide voorwei-pen circuleeren. Terstond valt in 

 het oog, dat bij het wilgen-exemplaar de vleugels den blauwen 

 zijdeglans missen; ze zijn doorzichtig bijna kleurloos, hier en daar 

 licht geelachtig bruin getint, en de punt is niet rookkleurig zooals 

 bij de beuken-cimbex. De buitenrand der vleugels is bij de wilgen- 

 wesp geelbruin, bij die van de beuk bruinzwart. 



Verder zijn bij C. saliceti de geheele sprieten geelrood; bij 

 de beukenwesp zijn slechts de uiterste leden roodbruin. De kop 

 is bruin gerand en om den thorax , die niet zoo glanzend is als 

 bij het beuken-exemplaar loopt een bruinzwarte rand. 



Schenen en tarsen zijn bij C. saliceti bruinrood; deze waren 

 bij de beukenwesp , toen spreker het voorwerp van den heer de 

 Vos ontving, bruingeel, maar zijn nu donkerder en vooral de 

 schenen reeds bijna zwart geworden. 



Bij esaliceli zijn abdomen en dijen paarszwart; de beukenwesp 

 is over het geheel zuiverder zwart. Bij het levende wilgen-exemplaar 

 was het abdomen ter zijde aan den onderkant op de plaats der 

 inkervingen bruingeel; ook waren de bijoogen zwart. Deze oogen zijn 

 bi] de beukenwesp bruin; zij is iets meer behaard dan C. saliceti 

 bijv. aan den kop. Over het algemeen vertoont de gevonden 



