184 



GAASTERLAND 



DOOR 

 D. TER HAAR. 



't Is haast « met permissie » dat ik eenige regelen wijd aan 

 eene gemeente van Friesland, waar ik een gedeelte van den 

 zomer doorbracht. 



De afgezonderde ligging is oorzaak, dat men, nu ja, wel weet, 

 dat dit hoekje prachtige bosschen heeft (het « Zeelaantje » heeft 

 zelfs eene vermaardheid, die naar mijne bescheiden meening , sterk 

 overdreven is) maar om van Holland uit zelf eens een bezoek te 

 brengen aan dit bekoorlijk stukje van ons vaderland , daartoe komt 

 men niet gemakkelijk. Trouwens de reisgelegenheid is al zeer 

 gebrekkig. Met den trein tot Koudum of beter nog tot Workum 

 moet een rijtuig de reis voltooien. In Koudum is dit te krijgen 

 bij Quarre, maar in Workum is het beter en netter in het hôtel 

 « de Wijnberg.» 



Misschien is het wel gelukkig dat de reisgelegenheid naar Gaaster- 

 land niet beter is. Zoodra een stoomtram zijne drommen reizigers 

 over eene streek uitstort , zoodra de betere reisgelegenheid iemands 

 particulier eigendom tot domein van het alles bedervend of schen- 

 dend publiek maakt, moet de vrijgevigheid der landheeren wel 

 inkrimpen. En waar men van vrijgevigheid van landeigenaren 

 spreekt , mag de naam van het lid der Eerste Kamer , Jhr. Mr. J. 

 H. F. K. van Swinderen, stellig in de eerste plaats genoemd 

 worden. Nergens ziet men het hinderlijke bordje met: «Verboden 

 toegang» ! Behalve in de naaste omgeving van het huis heeft men 

 overal de meest mogelijke vrijheid van beweging op het keurig 

 aangelegd en onderhouden landgoed « Rijs ». 



